...( Info )...

Album: The Bends
Artist: Radiohead
Year: 1995
Genre: Rock, Alternative Rock
Playing Time: 00:48:37

Format/Codec: FLAC
Audio bitrate: Lossless 16 Bit / 44.1 kHz

...( TrackList )...

01. Planet Telex (00:04:19)
02. The Bends (00:04:06)
03. High and Dry (00:04:18)
04. Fake Plastic Trees (00:04:51)
05. Bones (00:03:09)
06. (Nice Dream) (00:03:53)
07. Just (00:03:54)
08. My Iron Lung (00:04:36)
09. Bullet Proof..I Wish I Was (00:03:29)
10. Black Star (00:04:07)
11. Sulk (00:03:43)
12. Street Spirit (Fade out) (00:04:12)

...( Info )...

Album: Book II: Littoralia
Artist: Lores
Year: 2026
Genre: Alternative Rock
Playing Time: 00:40:36

Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( TrackList )...

01. No Resolution (03:56)
02. Dropped Dead (03:39)
03. Broken Maze (04:27)
04. Returned (05:19)
05. Alive Again (03:46)
06. Haunt Them (04:25)
07. The Jagged Ridge (04:31)
08. Parallel Dreams (04:37)
09. Unknown Lands (05:51)

...( Info )...

Album: The Orchard
Artist: Heather Nova
Year: 2026
Genre: Alternative Rock
Playing Time: 00:49:41

Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( TrackList )...

01. The Orchard (04:56)
02. The Whole Horizon (03:58)
03. In The Path of Hurricanes (04:43)
04. The Frequency's Higher (03:33)
05. Sleep in Snow (04:29)
06. New Life (04:08)
07. A Little Breath (04:04)
08. This Wild World (04:34)
09. Magpie (04:15)
10. I Wish I Had A Mirror (03:12)
11. On The Train (03:50)
12. Anchored (03:54)

...( Info )...

Album: Perfecth
Artist: Queens Of The Stone Age
Year: 2026
Genre: Alternative Rock, Rock
Playing Time: 00:36:15

Format/Codec: FLAC
Audio bitrate: Lossless 24 Bit / 44.1 kHz

...( TrackList )...

01. It's Only Love (3:07)
02. Insignificant Other (5:54)
03. Where The Goth Girls At? (3:29)
04. Mono (3:19)
05. From the Cliff (2:58)
06. Sunday (4:55)
07. Easy Street (3:51)
08. Phantom Limb (4:55)
09. Run Away From the Mob (3:58)

...( Info )...

Album: Perfecth
Artist: Queens Of The Stone Age
Year: 2026
Genre: Alternative Rock, Rock
Playing Time: 00:36:15

Format/Codec: MP3
Audio bitrate: 320 Kbps

...( TrackList )...

01. It's Only Love [3:07]
02. Insignificant Other [5:54]
03. Where The Goth Girls At- [3:29]
04. Mono [3:19]
05. From the Cliff [2:58]
06. Sunday [4:55]
07. Easy Street [3:51]
08. Phantom Limb [4:56]
09. Run Away From the Mob [3:58]

...( Info )...

Album: Not Alone
Artist: John Coffey
Year: 2026
Genre: Rock, Alternative Rock, Post-Hardcore, Punk
Playing Time: 00:29:54

Format/Codec: FLAC
Audio bitrate: Lossless 24 Bit / 44.1 kHz

...( TrackList )...

01. Hang the choir (00:03:08)
02. Not alone (00:03:27)
03. Push Push Push (00:03:19)
04. It's you (00:03:38)
05. Do not teach (00:02:53)
06. Call of the bear (00:02:55)
07. I don't care, I won't give up on you. (00:03:42)
08. Time is up now (00:01:33)
09. Hope in - Fear out (00:02:37)
10. All bark, no bite (00:02:44)

...( Info )...

Album: Sonic Highways
Artist: Foo Fighters
Year: 2014
Genre: Alternative Rock
Playing Time: 00:42:08

Format/Codec: FLAC
Audio bitrate: Lossless 16 Bit / 44.1 kHz

...( TrackList )...

01. Something From Nothing
02. The Feast And The Famine
03. Congregation
04. What Did I Do? / God As My Witness
05. Outside
06. In The Clear
07. Subterranean
08. I Am A River

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Alternatywny zespół byłego muzyka Impaled Nazarene...
Dekadencja Joy Division + esencja chłodu The Sister Of Mercy + splendor Nicka Cave'a + eklektyzm Beyond Dawn.


PLAN E with the new album "Bassonova", will push you into a new decadent void made by decadent mixture of Dark moods, Rockish structures and ethereal atmospheres
It will be the definitive insane pleasure of you who miss JOY DIVISION's decadent sound, SISTERS OF MERCY's gothic essence, NICK CAVE's magnificence or BEYOND DAWN's originality and eclecticism.
They will enshroud you with a sad, full of bass(es) shades masterpiece, where the music draws a new dimension into a world where live only dark moods, amazing atmospheres and decadent feelings.



..::TRACK-LIST::..

1. Come Hell And High Water 03:46
2. The Self-Destruction Button 03:27
3. El Gusano Rojo 04:20
4. Love Is The Key 02:47
5. Remember The Future 06:31
6. Mexplorer 03:59
7. Separate Ways 05:58
8. Omission 00:45
9. Loneliness Is A Loaded Gun 03:31
10. City In The Garden 06:51



..::OBSADA::..

Heikki Haataja (drums, congas, bongos, vibraslap, tambourine, shakers & chimes)
Ilari Kinnunen (5-string lead/rhythm bass)
Jani Lehtosaari (4-string rhythm/lead bass & vocals)
Markku Leinonen (4-string soft bass), Jaakko Vanhala (keyboards & barchimes)

Guest musicians:
Antti Haapapuro (thai-gong, thingshas, rainstick, singing bowl & cymbals on 1/2/4/6)
Asko Laaninen (backing vocals on 3)
Mikko Laurila (bass leads on 6)
Matti Salo (clarinet & melodica on 5)
Pekka Tervamäki (fretless bass lead on 10)



https://www.youtube.com/watch?v=2qnpdhYhPD8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Alternatywny zespół byłego muzyka Impaled Nazarene...
Dekadencja Joy Division + esencja chłodu The Sister Of Mercy + splendor Nicka Cave'a + eklektyzm Beyond Dawn.


PLAN E with the new album "Bassonova", will push you into a new decadent void made by decadent mixture of Dark moods, Rockish structures and ethereal atmospheres
It will be the definitive insane pleasure of you who miss JOY DIVISION's decadent sound, SISTERS OF MERCY's gothic essence, NICK CAVE's magnificence or BEYOND DAWN's originality and eclecticism.
They will enshroud you with a sad, full of bass(es) shades masterpiece, where the music draws a new dimension into a world where live only dark moods, amazing atmospheres and decadent feelings.



..::TRACK-LIST::..

1. Come Hell And High Water 03:46
2. The Self-Destruction Button 03:27
3. El Gusano Rojo 04:20
4. Love Is The Key 02:47
5. Remember The Future 06:31
6. Mexplorer 03:59
7. Separate Ways 05:58
8. Omission 00:45
9. Loneliness Is A Loaded Gun 03:31
10. City In The Garden 06:51



..::OBSADA::..

Heikki Haataja (drums, congas, bongos, vibraslap, tambourine, shakers & chimes)
Ilari Kinnunen (5-string lead/rhythm bass)
Jani Lehtosaari (4-string rhythm/lead bass & vocals)
Markku Leinonen (4-string soft bass), Jaakko Vanhala (keyboards & barchimes)

Guest musicians:
Antti Haapapuro (thai-gong, thingshas, rainstick, singing bowl & cymbals on 1/2/4/6)
Asko Laaninen (backing vocals on 3)
Mikko Laurila (bass leads on 6)
Matti Salo (clarinet & melodica on 5)
Pekka Tervamäki (fretless bass lead on 10)



https://www.youtube.com/watch?v=2qnpdhYhPD8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

OFICJALNY bootleg z Zawieje i Zamiecie – scena koncertowa Requiem Records.

Zawieje to scena koncertowa w sercu Requiem Records. Wyjątkowy nastrój intymnej przestrzeni i Artyści na wyciągnięcie ręki. Cykl w formacie indywidualnych zaproszeń na unikatowe wydarzenia owiane tajemnicą...



..::TRACK-LIST::..

1. Wstajemy Na Raz, Śpiewamy Na Dwa 6:35
2. Biała Chorągiewka 3:18
3. Dla Kogo Pracujesz 2:59
4. Całe Miasto Śpi 5:29
5. Już Dopadną Zaraz Mnie 4:07
6. Radio Niebieskie Oczy Heleny 3:41
7. Hipernowa To Ja 4:55
8. Ostatni Pilot Wimany 7:14
9. Anioły – Jedna Z Twoich Gwiazd 5:03
10. Zimna Kraina 4:26
11. Biegnący Wzdłuż Koła 6:53
12. Zaśpiewaj Wojowniku 7:05

Bonus:
13. Zawieje 2:36



..::OBSADA::..

Vocals, Music By, Guitar, Programmed By, Mixed By – Piotr "Mizerny" Liszcz
Vocals, Synthesizer, Electronics – Alma Bury




https://www.youtube.com/watch?v=etLz6msC2ew


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

OFICJALNY bootleg z Zawieje i Zamiecie – scena koncertowa Requiem Records.

Zawieje to scena koncertowa w sercu Requiem Records. Wyjątkowy nastrój intymnej przestrzeni i Artyści na wyciągnięcie ręki. Cykl w formacie indywidualnych zaproszeń na unikatowe wydarzenia owiane tajemnicą...



..::TRACK-LIST::..

1. Wstajemy Na Raz, Śpiewamy Na Dwa 6:35
2. Biała Chorągiewka 3:18
3. Dla Kogo Pracujesz 2:59
4. Całe Miasto Śpi 5:29
5. Już Dopadną Zaraz Mnie 4:07
6. Radio Niebieskie Oczy Heleny 3:41
7. Hipernowa To Ja 4:55
8. Ostatni Pilot Wimany 7:14
9. Anioły – Jedna Z Twoich Gwiazd 5:03
10. Zimna Kraina 4:26
11. Biegnący Wzdłuż Koła 6:53
12. Zaśpiewaj Wojowniku 7:05

Bonus:
13. Zawieje 2:36



..::OBSADA::..

Vocals, Music By, Guitar, Programmed By, Mixed By – Piotr "Mizerny" Liszcz
Vocals, Synthesizer, Electronics – Alma Bury




https://www.youtube.com/watch?v=etLz6msC2ew


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trzecia płyta Titanic Sea Moon (ex-Ewa Braun). Tym razem podwójny CD w eleganckim rozkładanym digipaku. Dwa kompakty, dwie książeczki, trzy wersje kolorystyczne, prawie 150 minut muzyki.


Titanic Sea Moon na kolejnej płycie kontynuują swoją podróż w przestrzeń między dźwiękami. Słychać tu post rockową oszczędność w operowaniu dźwiękiem, dużo wybrzmiewa pomiędzy. Są ambientowe niemal fragmenty zadumy. Pojawia się i znika krautowa motoryka… Bywa psychodelicznie, czasem hałaśliwie. Ale przede wszystkim czuję, że to jest osobny głos, że zespół ma swój język i swoje rejony, które eksploruje i w których się umościł. Język ten jest minimalistyczny, ale pozostaje zrozumiały.

Cały materiał jest spójny, nie miałem nawet przez moment wrażenia obcowania z czymś posklejanym z obcych sobie klocków. Brzmienie jest przestrzenne, przejrzyste, ułatwia wejście w ten świat. Czuć, że to dzieło doświadczonych, świadomych swoich możliwości artystów, którzy dokładnie wiedzą, co chcą zrobić, nawet jeśli to coś rodzi się z improwizacji. Daje to nam okazję do ponad półtorej godziny świetnego, leniwego transu.

Muzyka płynie niespiesznie w sobie znanym kierunku, meandrując między gatunkami. Zanurza słuchacza w swój świat i zabiera w podróż. Jedynym zastrzeżeniem może (acz nie musi) być długość tej podróży. Płyta (a właściwie dwie płyty CD) jest naprawdę długa, co może niektórych podróżników nieco zmęczyć.

Mnie ta podróż nie męczy, materiału słucham codziennie i nie nudzi mi się to wcale. W dzisiejszym świecie goniącym własny ogon taki czas zatrzymania się i oderwania jest bezcenny.

Marcin 'Guliwer' Zawadzki



..::TRACK-LIST::..

Side A:
1. We Grew Houses Out Of Sleep
2. Canon Of The Human Head
3. Zbliża Się Ziemia
4. Wszystko

Side B:
1. Nagłe Fale
2. W Krainie Psów I Kotów
3. Zakłócony Sen I Żywe Sny



..::OBSADA::..

Bass - Rafał Szymański
Drums - Dariusz Dudziński
Mixed By, Guitar, Mellotron, Graphic Design - Paweł Nałysnik
Voice, Guitar, Mastered By - Piotr Sulik




https://www.youtube.com/watch?v=QQCtVqfgVy0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Trzecia płyta Titanic Sea Moon (ex-Ewa Braun). Tym razem podwójny CD w eleganckim rozkładanym digipaku. Dwa kompakty, dwie książeczki, trzy wersje kolorystyczne, prawie 150 minut muzyki.


Titanic Sea Moon na kolejnej płycie kontynuują swoją podróż w przestrzeń między dźwiękami. Słychać tu post rockową oszczędność w operowaniu dźwiękiem, dużo wybrzmiewa pomiędzy. Są ambientowe niemal fragmenty zadumy. Pojawia się i znika krautowa motoryka… Bywa psychodelicznie, czasem hałaśliwie. Ale przede wszystkim czuję, że to jest osobny głos, że zespół ma swój język i swoje rejony, które eksploruje i w których się umościł. Język ten jest minimalistyczny, ale pozostaje zrozumiały.

Cały materiał jest spójny, nie miałem nawet przez moment wrażenia obcowania z czymś posklejanym z obcych sobie klocków. Brzmienie jest przestrzenne, przejrzyste, ułatwia wejście w ten świat. Czuć, że to dzieło doświadczonych, świadomych swoich możliwości artystów, którzy dokładnie wiedzą, co chcą zrobić, nawet jeśli to coś rodzi się z improwizacji. Daje to nam okazję do ponad półtorej godziny świetnego, leniwego transu.

Muzyka płynie niespiesznie w sobie znanym kierunku, meandrując między gatunkami. Zanurza słuchacza w swój świat i zabiera w podróż. Jedynym zastrzeżeniem może (acz nie musi) być długość tej podróży. Płyta (a właściwie dwie płyty CD) jest naprawdę długa, co może niektórych podróżników nieco zmęczyć.

Mnie ta podróż nie męczy, materiału słucham codziennie i nie nudzi mi się to wcale. W dzisiejszym świecie goniącym własny ogon taki czas zatrzymania się i oderwania jest bezcenny.

Marcin 'Guliwer' Zawadzki



..::TRACK-LIST::..

Side A:
1. We Grew Houses Out Of Sleep
2. Canon Of The Human Head
3. Zbliża Się Ziemia
4. Wszystko

Side B:
1. Nagłe Fale
2. W Krainie Psów I Kotów
3. Zakłócony Sen I Żywe Sny



..::OBSADA::..

Bass - Rafał Szymański
Drums - Dariusz Dudziński
Mixed By, Guitar, Mellotron, Graphic Design - Paweł Nałysnik
Voice, Guitar, Mastered By - Piotr Sulik




https://www.youtube.com/watch?v=QQCtVqfgVy0


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Sensacyjny skład!!!
Mats Gustafsson z muzykami legendarnych Refused.


Debiutancka płyta formacji, która z debiutowaniem nie ma nic wspólnego. Skład Backengrillen to Dennis Lyxzén, David Sandström i Magnus Flagge, czyli trzy czwarte legendarnego Refused oraz nie kto inny, jak sam Mats Gustaffson. Nikogo z nich przedstawiać nie trzeba, wszyscy pochodzą z Umeå, północnego bastionu niezależnego, ostrego grania i awangardowego jazzu.

To nie jest po prostu muzyka. Ta płyta to wielki środkowy palec wystawiony do świata. Do gnuśnego mieszczanizmu, do kawiarnianych jazzmanów, do ugładzonych punków, do metalowców mamroczących coś o Szatanie. Do kapitalizmu, do pogoni za komfortem, do bezpiecznych wyborów. A przede wszystkim do faszystów i rasistów. I do tych wszystkich, co mówią „to nie moja sprawa”.

Saksofon Matsa Gustafssona jest tu wszystkim, od instrumentu rytmicznego, po szaleńczy, improwizujący, krzyczący, jęczący, zawodzący w jakimś szalonym amoku stwór. Rozbijający precyzyjną, punkowo-metalową machinę członków Refused.

Chcecie punkowe hymny? W życiu! Zamknijcie oczy, wokół spalona ziemia, zrujnowane miasta współczesnego świata, wśród zwęglonych ciał, zniszczonych budynków i aut, tańczą jacyś szaleńcy, świętując początek Nowego Świata.

Riffy są tu po to, żeby je dekonstruować, pozbawić kontekstu, przekonwertować w czystą energię emanującą z głośników. Słowa są po to, by ranić, by niepokoić, by wbić brudną i zardzewiałą igłę w nasze sumienia.

„Mamy nadzieję, że ten kawał głupiego, brutalnego death-rocka zepsuje komuś dzień!” – to słowa Davida Sandströma.

W całym tym przekazie rządzi chaos, ale to chaos, który jest nam potrzebny. W świecie, który się rozpada tylko taka muzyka brzmi uczciwie. Słychać w niej, frustrację, bezsilność, krzyk fundamentalnej niezgody. Backengrillen na tej płycie wciąga słuchacza w swój fizyczny wręcz przekaz od pierwszego utworu, dziesięciominutowego doomowego walca, w którym saksofon Matsa smaga jak biczem, wydaje krzyk przerażonego, umierającego zwierzęcia, nawet nie sili się na układanie go w melodię.

Ten krążek to też środkowy palec wystawiony do wszystkich miłośników wycyzelowanego brzmienia. Nagrana na setkę, na jednym mikrofonie, płyta brzmi jak zapis sesji rejestrowanej w przedsionku piekieł.

Backengrillen to dowód na to, że gniew może być kreatywny, nawet gdy masz na karku pięćdziesiątkę i status legendy. To muzyka brzydka, kanciasta, ale jednocześnie konieczna. Nie musicie jej lubić, ale nie możecie przejść obok niej obojętnie.

To nie jest intelektualna układanka dla fanów jazzu w golfach. To prostacki, brutalny, a jednocześnie dziwnie piękny zapis instynktu. Jeśli szukasz w muzyce prawdy, która boli, znajdziesz ją tutaj. To płyta o rozpadzie – społecznym, osobistym i muzycznym.

Umeå znów płonie, a my możemy się przy tym ogniu co najwyżej ogrzać. Albo spłonąć razem z nimi.

PS. drugi album już się nagrywa!

Karol Mazurek

Ubiegły rok był pierwszym od prawie dekady, gdy nie ukazało się żadne nowe wydawnictwo tria Fire! ani jego rozszerzonego wcielenia Fire! Orchestra. Muzycy tworzący trzon grupy w ostatnim czasie skupili się na innych projektach. Basista Johan Berthling i perkusista Andreas Werliin kontynuują swoją współpracę z gitarzystą Orenem Ambarchim, wydając kolejne części "Ghosted" z nastrojowym, minimalistycznym jazzem. Tymczasem saksofonista Mats Gustafsson pozostał przy ostrzejszym graniu - czy to na bardziej psychodelicznym "Traces" pod szyldem Cosmic Ear, czy też na freejazzowym "Pivot" z Kenem Vandermarkiem, ale najbardziej w swoim nowym zespole Backengrillen, tworzonym z muzykami post-hardcore'owego Refused. Eponimiczny album kwartetu to brutalna mieszanka jazzu free, punku, noise'u, metalu i krautrocka.

Wokalista Dennis Lyxzén, perkusista David Sandstörm i basista Magnus Flagge współtworzą Refused od wczesnych lat 90. Pod koniec tamtej dekady, w 1998 roku wydali swój najsłynniejszy album, "The Shape of Punk to Come" (akurat w jego nagraniu nie uczestniczył Flagge, mający wówczas wieloletnią przerwę od grupy). Tytuł zupełnie świadomie nawiązuje do przełomowego dzieła Ornette'a Colemana - zainteresowania muzyków wykraczały poza punk, choć zdradzali to raczej w innych swoich projektach. Sandstörm współpracował już nawet z samym Gustafssonem - wziął udział w nagraniu EPki Fire! "Requiês". Już tam zresztą doszło do fuzji awangardowego jazzu z metalem. W przypadku Backengrillen taki wybór stylistyczny jest podyktowany nie tylko względami muzycznymi.

Brutalizacja muzycznego języka Gustafssona i jego kompanów to odpowiedź na brunatnienie świata. To album bardzo na czasie, wydany w momencie, gdy pomarańczowy prezydent (wymowny jest ten kolor okładki "Backengrillen") posługuje się paramilitarnymi bojówkami do zastraszania, porywania czy nawet już egzekucji na obywatelach, a w Europie rośnie popularność skrajnie prawicowych ugrupowań, budujących swój kapitał wyłącznie na nienawiści oraz złudnej obietnicy bogactwa, jakie rzekomo ma zapewnić rozregulowanie rynku. W "Socialism or Barbarism" kwartet przestrzega, że proponowaną dla socjaldemokracji alternatywą jest dziki kapitalizm i społeczny darwinizm, czyli bogacenie się garstki kosztem praw obywatelskich oraz standardu życia milionów, dając im jedynie fałszywą nadzieję poprawienia statusu. Wskazując też, kogo mają obwiniać za los zgotowany im przez miliarderów i prawicowych radykałów - "A Hate Inferior" jest o wzgardzie prowadzącej do agresji wobec gorszych, czyli po prostu innych. A gdy ich praca i podsycana w nich nienawiść zostaną już odpowiednio wykorzystane, niech umierają jak najszybciej - o tym opowiada "Dör för långsamt".

"Backengrillen" to muzyka spontaniczna, będąca po prostu autentycznym aktem sprzeciwu wobec faszyzmu, rasizmu i wyzysku. Jeśli wierzyć materiałom prasowym, muzycy napisali ten materiał podczas pierwszej wspólnej próby, następnego dnia go przećwiczyli, a trzeciego - zarejestrowali. To, co słyszysz, to surowa, głupia, instynktowna muzyka grana przez doświadczonych dostawców hardcore punku, metalu, jazzu free, noise'u itp. - można przeczytać w opisie. Podobno kwartet pracuje już nad kontynuacją. Mniej głupią, ale jeszcze brzydszą. Choć z tą głupotą i brzydotą bym nie przesadzał, bo inspiracje muzycy mieli zacne, a przy tym różnorodne: od Little Richarda, przez The Stooges czy Can, po Alberta Aylera, Larsa Gullina oraz Johna Zorna.

W praktyce jest to mniej więcej wypadkowa stylów Fire! i Refused. Utwory są stosunkowo długie, najczęściej w okolicach dziesięciu minut, i oparte na powtarzalnych motywach sekcji rytmicznej, co przypomina tę pierwszą grupę. Ale są zarazem bardziej surowe, hałaśliwe czy wręcz agresywne, dochodzą też krzykliwe wokale, co zbliża całość do drugiego z tych zespołów. Otwieracz "A Hate Inferior" wprawdzie dość długo buduje napięcie, zaczynajac się od delikatnych dźwięków, prowadzi to jednak do bezlitosnego grillowania doom-metalowym ciężarem basu i bębnów, freejazzowymi partiami charczącego saksofonu oraz post-hardcore'owym wrzaskiem. Nieco bardziej stonowanym utworem jest "Dör för långsamt", gdzie pojawia się nawet trochę czystego śpiewu, ale ponury nastrój, mechaniczna powtarzalność i coraz więcej jazgotliwych brzmień, a w końcu kakofoniczne przejście, tworzą nie mniej miażdżącą całość.

Pewną odmianę przynosi bardziej zwarty i żwawy "Repeater II" (ciekawe, gdzie podział się "Repeater I"?), w którym powtarzalność staje się wręcz obsesyjna, co w połączeniu z bardziej zwariowaną partią wokalną przywołuje skojarzenia z Can z czasów Damo. Poza krautrockiem ma też w sobie sporo z post-punku, mnóstwo jazzowego saksofonu, trochę metalowego ciężaru i noise'owego hałasu, a nawet lekko taneczną rytmikę. Spokojnie mógłby to być kawałek jakiegoś przedstawiciela sceny Windmill, jednego z tych ciekawszych. Odrobinę wyciszenia przynosi początek tytułowego "Backengrillen", przy czym muzycy wczuwają się w nastrój w raczej prześmiewczy sposób, a z czasem robi się tylko ciężej i bardziej hałaśliwie. Zdecydowanie noise'ową klamrą spięty jest natomiast "Socialism or Barbarism", podczas gdy środek wypełnia zadziorny, intensywny, a zarazem jazzujący post-punk z dodatkiem elektronicznych efektów.

"Backengrillen" to świetna mieszanka stylów czy też wręcz gatunków, w brudnej, często brutalnej estetyce i z bardzo zaangażowanymi społecznie oraz politycznie tekstami, co jednak nie wyklucza pewnej dawki muzycznego humoru. Album trzyma poziom co lepszych wydawnictw Fire! i Fire! Orchestra, jest też ciekawszy od Refused - tym bardziej mnie cieszy, że to nie efemeryczny projekt na jedną płytę, a pełnoprawny zespół, który koncertuje i już pracuje nad nową muzyką.

Paweł Pałasz

“The GRILL will fucking rule things…” –

"Backengrillens music is a paean to chaos and destruction. The basic idea is to take a death/doom metal, or noiserock riff and play it until it loses meaning and then break it apart like a ravenous cat would a tiny forest mouse. It's filled to the brim with the self-hatred endemic to the province of Västerbotten from whence the member’s hail. The record was written on a Thursday during their first ever rehearsal, performed live on a Friday and recorded on a Saturday, so what you're hearing is raw, stupid, gut instinct music played by seasoned purveyors of hardcore punk, metal, free jazz, noise et cetera.

Record no 2 is in the making, less stupid, more ugly. Stay tuned and fuck the pigs."

-Backengrillen, November 2025

Backengrillen is a new ensemble with their roots in HC, punk, noise and free Jazz. All members from Umeå, with roots in the original version of Refused – and one with starting points in the jazz-rock ensemble Nirvana (1980). With a solid and yet varied background in the creativities of Refused, TEXT, INVSN, Fire Orchestra, The International Noise Conspiracy, The End, Serpent, The Thing, Final Exit and other classic jazz combos we will now start our journey of 4 colliding locomotives, creating a new form of beauty and energy.

Antifascist, antiracists free form death – jazz – in the memory of Lars Lystedt – Backengrillen arrives with new perspectives on jazz. And punk. In-your-face HC jazz inspired by The Cramps, Little Richard, Albert Ayler, Polly Bradfield, Entombed, John Zorn, Misfits, Stooges, Lars Gullin, Can and much more.



..::TRACK-LIST::..

1. A Hate Inferior 10:09
2. Dör för långsamt 12:11
3. Repeater II 06:11
4. Backengrillen 10:17
5. Socialism or Barbarism 09:37



..::OBSADA::..

Dennis Lyxzén - vocal and effects
Mats Gustafsson - saxophones, flutes and live electronics
Magnus Flagge - bass
David Sandström - drums and electronics



https://www.youtube.com/watch?v=rWX-0oIlPwA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Sensacyjny skład!!!
Mats Gustafsson z muzykami legendarnych Refused.


Debiutancka płyta formacji, która z debiutowaniem nie ma nic wspólnego. Skład Backengrillen to Dennis Lyxzén, David Sandström i Magnus Flagge, czyli trzy czwarte legendarnego Refused oraz nie kto inny, jak sam Mats Gustaffson. Nikogo z nich przedstawiać nie trzeba, wszyscy pochodzą z Umeå, północnego bastionu niezależnego, ostrego grania i awangardowego jazzu.

To nie jest po prostu muzyka. Ta płyta to wielki środkowy palec wystawiony do świata. Do gnuśnego mieszczanizmu, do kawiarnianych jazzmanów, do ugładzonych punków, do metalowców mamroczących coś o Szatanie. Do kapitalizmu, do pogoni za komfortem, do bezpiecznych wyborów. A przede wszystkim do faszystów i rasistów. I do tych wszystkich, co mówią „to nie moja sprawa”.

Saksofon Matsa Gustafssona jest tu wszystkim, od instrumentu rytmicznego, po szaleńczy, improwizujący, krzyczący, jęczący, zawodzący w jakimś szalonym amoku stwór. Rozbijający precyzyjną, punkowo-metalową machinę członków Refused.

Chcecie punkowe hymny? W życiu! Zamknijcie oczy, wokół spalona ziemia, zrujnowane miasta współczesnego świata, wśród zwęglonych ciał, zniszczonych budynków i aut, tańczą jacyś szaleńcy, świętując początek Nowego Świata.

Riffy są tu po to, żeby je dekonstruować, pozbawić kontekstu, przekonwertować w czystą energię emanującą z głośników. Słowa są po to, by ranić, by niepokoić, by wbić brudną i zardzewiałą igłę w nasze sumienia.

„Mamy nadzieję, że ten kawał głupiego, brutalnego death-rocka zepsuje komuś dzień!” – to słowa Davida Sandströma.

W całym tym przekazie rządzi chaos, ale to chaos, który jest nam potrzebny. W świecie, który się rozpada tylko taka muzyka brzmi uczciwie. Słychać w niej, frustrację, bezsilność, krzyk fundamentalnej niezgody. Backengrillen na tej płycie wciąga słuchacza w swój fizyczny wręcz przekaz od pierwszego utworu, dziesięciominutowego doomowego walca, w którym saksofon Matsa smaga jak biczem, wydaje krzyk przerażonego, umierającego zwierzęcia, nawet nie sili się na układanie go w melodię.

Ten krążek to też środkowy palec wystawiony do wszystkich miłośników wycyzelowanego brzmienia. Nagrana na setkę, na jednym mikrofonie, płyta brzmi jak zapis sesji rejestrowanej w przedsionku piekieł.

Backengrillen to dowód na to, że gniew może być kreatywny, nawet gdy masz na karku pięćdziesiątkę i status legendy. To muzyka brzydka, kanciasta, ale jednocześnie konieczna. Nie musicie jej lubić, ale nie możecie przejść obok niej obojętnie.

To nie jest intelektualna układanka dla fanów jazzu w golfach. To prostacki, brutalny, a jednocześnie dziwnie piękny zapis instynktu. Jeśli szukasz w muzyce prawdy, która boli, znajdziesz ją tutaj. To płyta o rozpadzie – społecznym, osobistym i muzycznym.

Umeå znów płonie, a my możemy się przy tym ogniu co najwyżej ogrzać. Albo spłonąć razem z nimi.

PS. drugi album już się nagrywa!

Karol Mazurek

Ubiegły rok był pierwszym od prawie dekady, gdy nie ukazało się żadne nowe wydawnictwo tria Fire! ani jego rozszerzonego wcielenia Fire! Orchestra. Muzycy tworzący trzon grupy w ostatnim czasie skupili się na innych projektach. Basista Johan Berthling i perkusista Andreas Werliin kontynuują swoją współpracę z gitarzystą Orenem Ambarchim, wydając kolejne części "Ghosted" z nastrojowym, minimalistycznym jazzem. Tymczasem saksofonista Mats Gustafsson pozostał przy ostrzejszym graniu - czy to na bardziej psychodelicznym "Traces" pod szyldem Cosmic Ear, czy też na freejazzowym "Pivot" z Kenem Vandermarkiem, ale najbardziej w swoim nowym zespole Backengrillen, tworzonym z muzykami post-hardcore'owego Refused. Eponimiczny album kwartetu to brutalna mieszanka jazzu free, punku, noise'u, metalu i krautrocka.

Wokalista Dennis Lyxzén, perkusista David Sandstörm i basista Magnus Flagge współtworzą Refused od wczesnych lat 90. Pod koniec tamtej dekady, w 1998 roku wydali swój najsłynniejszy album, "The Shape of Punk to Come" (akurat w jego nagraniu nie uczestniczył Flagge, mający wówczas wieloletnią przerwę od grupy). Tytuł zupełnie świadomie nawiązuje do przełomowego dzieła Ornette'a Colemana - zainteresowania muzyków wykraczały poza punk, choć zdradzali to raczej w innych swoich projektach. Sandstörm współpracował już nawet z samym Gustafssonem - wziął udział w nagraniu EPki Fire! "Requiês". Już tam zresztą doszło do fuzji awangardowego jazzu z metalem. W przypadku Backengrillen taki wybór stylistyczny jest podyktowany nie tylko względami muzycznymi.

Brutalizacja muzycznego języka Gustafssona i jego kompanów to odpowiedź na brunatnienie świata. To album bardzo na czasie, wydany w momencie, gdy pomarańczowy prezydent (wymowny jest ten kolor okładki "Backengrillen") posługuje się paramilitarnymi bojówkami do zastraszania, porywania czy nawet już egzekucji na obywatelach, a w Europie rośnie popularność skrajnie prawicowych ugrupowań, budujących swój kapitał wyłącznie na nienawiści oraz złudnej obietnicy bogactwa, jakie rzekomo ma zapewnić rozregulowanie rynku. W "Socialism or Barbarism" kwartet przestrzega, że proponowaną dla socjaldemokracji alternatywą jest dziki kapitalizm i społeczny darwinizm, czyli bogacenie się garstki kosztem praw obywatelskich oraz standardu życia milionów, dając im jedynie fałszywą nadzieję poprawienia statusu. Wskazując też, kogo mają obwiniać za los zgotowany im przez miliarderów i prawicowych radykałów - "A Hate Inferior" jest o wzgardzie prowadzącej do agresji wobec gorszych, czyli po prostu innych. A gdy ich praca i podsycana w nich nienawiść zostaną już odpowiednio wykorzystane, niech umierają jak najszybciej - o tym opowiada "Dör för långsamt".

"Backengrillen" to muzyka spontaniczna, będąca po prostu autentycznym aktem sprzeciwu wobec faszyzmu, rasizmu i wyzysku. Jeśli wierzyć materiałom prasowym, muzycy napisali ten materiał podczas pierwszej wspólnej próby, następnego dnia go przećwiczyli, a trzeciego - zarejestrowali. To, co słyszysz, to surowa, głupia, instynktowna muzyka grana przez doświadczonych dostawców hardcore punku, metalu, jazzu free, noise'u itp. - można przeczytać w opisie. Podobno kwartet pracuje już nad kontynuacją. Mniej głupią, ale jeszcze brzydszą. Choć z tą głupotą i brzydotą bym nie przesadzał, bo inspiracje muzycy mieli zacne, a przy tym różnorodne: od Little Richarda, przez The Stooges czy Can, po Alberta Aylera, Larsa Gullina oraz Johna Zorna.

W praktyce jest to mniej więcej wypadkowa stylów Fire! i Refused. Utwory są stosunkowo długie, najczęściej w okolicach dziesięciu minut, i oparte na powtarzalnych motywach sekcji rytmicznej, co przypomina tę pierwszą grupę. Ale są zarazem bardziej surowe, hałaśliwe czy wręcz agresywne, dochodzą też krzykliwe wokale, co zbliża całość do drugiego z tych zespołów. Otwieracz "A Hate Inferior" wprawdzie dość długo buduje napięcie, zaczynajac się od delikatnych dźwięków, prowadzi to jednak do bezlitosnego grillowania doom-metalowym ciężarem basu i bębnów, freejazzowymi partiami charczącego saksofonu oraz post-hardcore'owym wrzaskiem. Nieco bardziej stonowanym utworem jest "Dör för långsamt", gdzie pojawia się nawet trochę czystego śpiewu, ale ponury nastrój, mechaniczna powtarzalność i coraz więcej jazgotliwych brzmień, a w końcu kakofoniczne przejście, tworzą nie mniej miażdżącą całość.

Pewną odmianę przynosi bardziej zwarty i żwawy "Repeater II" (ciekawe, gdzie podział się "Repeater I"?), w którym powtarzalność staje się wręcz obsesyjna, co w połączeniu z bardziej zwariowaną partią wokalną przywołuje skojarzenia z Can z czasów Damo. Poza krautrockiem ma też w sobie sporo z post-punku, mnóstwo jazzowego saksofonu, trochę metalowego ciężaru i noise'owego hałasu, a nawet lekko taneczną rytmikę. Spokojnie mógłby to być kawałek jakiegoś przedstawiciela sceny Windmill, jednego z tych ciekawszych. Odrobinę wyciszenia przynosi początek tytułowego "Backengrillen", przy czym muzycy wczuwają się w nastrój w raczej prześmiewczy sposób, a z czasem robi się tylko ciężej i bardziej hałaśliwie. Zdecydowanie noise'ową klamrą spięty jest natomiast "Socialism or Barbarism", podczas gdy środek wypełnia zadziorny, intensywny, a zarazem jazzujący post-punk z dodatkiem elektronicznych efektów.

"Backengrillen" to świetna mieszanka stylów czy też wręcz gatunków, w brudnej, często brutalnej estetyce i z bardzo zaangażowanymi społecznie oraz politycznie tekstami, co jednak nie wyklucza pewnej dawki muzycznego humoru. Album trzyma poziom co lepszych wydawnictw Fire! i Fire! Orchestra, jest też ciekawszy od Refused - tym bardziej mnie cieszy, że to nie efemeryczny projekt na jedną płytę, a pełnoprawny zespół, który koncertuje i już pracuje nad nową muzyką.

Paweł Pałasz

“The GRILL will fucking rule things…” –

"Backengrillens music is a paean to chaos and destruction. The basic idea is to take a death/doom metal, or noiserock riff and play it until it loses meaning and then break it apart like a ravenous cat would a tiny forest mouse. It's filled to the brim with the self-hatred endemic to the province of Västerbotten from whence the member’s hail. The record was written on a Thursday during their first ever rehearsal, performed live on a Friday and recorded on a Saturday, so what you're hearing is raw, stupid, gut instinct music played by seasoned purveyors of hardcore punk, metal, free jazz, noise et cetera.

Record no 2 is in the making, less stupid, more ugly. Stay tuned and fuck the pigs."

-Backengrillen, November 2025

Backengrillen is a new ensemble with their roots in HC, punk, noise and free Jazz. All members from Umeå, with roots in the original version of Refused – and one with starting points in the jazz-rock ensemble Nirvana (1980). With a solid and yet varied background in the creativities of Refused, TEXT, INVSN, Fire Orchestra, The International Noise Conspiracy, The End, Serpent, The Thing, Final Exit and other classic jazz combos we will now start our journey of 4 colliding locomotives, creating a new form of beauty and energy.

Antifascist, antiracists free form death – jazz – in the memory of Lars Lystedt – Backengrillen arrives with new perspectives on jazz. And punk. In-your-face HC jazz inspired by The Cramps, Little Richard, Albert Ayler, Polly Bradfield, Entombed, John Zorn, Misfits, Stooges, Lars Gullin, Can and much more.



..::TRACK-LIST::..

1. A Hate Inferior 10:09
2. Dör för långsamt 12:11
3. Repeater II 06:11
4. Backengrillen 10:17
5. Socialism or Barbarism 09:37



..::OBSADA::..

Dennis Lyxzén - vocal and effects
Mats Gustafsson - saxophones, flutes and live electronics
Magnus Flagge - bass
David Sandström - drums and electronics



https://www.youtube.com/watch?v=rWX-0oIlPwA


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
Sinead O'Connor - Faith and Courage
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: Sinead O'Connor
Album................: Faith and Courage
Genre................: Alternative
Source...............: CD
Year.................: 2000
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 70 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Universal - China

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. Sinead O'Connor - The Healing Room [05:35]
2. Sinead O'Connor - No Man's Woman [03:01]
3. Sinead O'Connor - Jealous [04:17]
4. Sinead O'Connor - Dancing Lessons [04:17]
5. Sinead O'Connor - Daddy I'm Fine [02:59]
6. Sinead O'Connor - 'Til I Whisper U Something [06:08]
7. Sinead O'Connor - Hold Back The Night [04:12]
8. Sinead O'Connor - What Doesn't Belong To Me [05:38]
9. Sinead O'Connor - The State I'm In [04:11]
10. Sinead O'Connor - The Lamb's Book Of Life [04:58]
11. Sinead O'Connor - If U Ever [04:26]
12. Sinead O'Connor - Emma's Song [03:24]
13. Sinead O'Connor - Kyrie Eleison [02:45]

Playing Time.........: 55:57
Total Size...........: 395,07 MB

Genre: Alt. Rock/Alt. Metal
Country of Artist (Band): Sweden
Year of Release: 2026
Audio Codec: MP3
Rip Type: Tracks
Audio Bitrate: 320 kbps
Duration: 35:52
Contains scans in the download: No

Tracklist:
01. One Of Us
02. Time's Up
03. Wake Up
04. DON'T B E L O N G
05. Death Of Me
06. Break!
07. The Wedding
08. Ketamine Cowboy
09. Blame
10. Entertained
11. Goddamn Me

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


...( Opis )...

Rozkład nie zawsze musi być rozumiany dosłownie. Próchno powstawało powoli, korespondencyjnie, na uboczu codziennych zajęć, w cieniu regularnych zespołów. Muzyka swobodnie ewoluowała - od delikatnych ambientowych chmur przez plemienny post-punk i mantryczny noise, aż do swojej ostatecznej formy. Finalne brzmienie Próchna to wypadkowa fascynacji nieokrzesanym noise-rockiem, minimalizmem, outsiderskim black-metalem i... ambientem spod znaku Stars of the Lid. Hałas, repetycja i wrzask. Żadnego post-rocka, żadnych riffów, żadnego śpiewania piosenek.



...( TrackList )...

1. Na stacjach i torach
2. 1908
3. Kamienie
4. Z kosą przez las
5. Chmury
6. Chodź, no chodź



...( Obsada )...

Marcel Gawinecki - bas, syntezatory, wokal
Bartosz Leśniewski - gitara, wokal
Artur Sofiński - perkusja



https://www.youtube.com/watch?v=yuwBZkPPPwM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Rozkład nie zawsze musi być rozumiany dosłownie. Próchno powstawało powoli, korespondencyjnie, na uboczu codziennych zajęć, w cieniu regularnych zespołów. Muzyka swobodnie ewoluowała - od delikatnych ambientowych chmur przez plemienny post-punk i mantryczny noise, aż do swojej ostatecznej formy. Finalne brzmienie Próchna to wypadkowa fascynacji nieokrzesanym noise-rockiem, minimalizmem, outsiderskim black-metalem i... ambientem spod znaku Stars of the Lid. Hałas, repetycja i wrzask. Żadnego post-rocka, żadnych riffów, żadnego śpiewania piosenek.



..::TRACK-LIST::..

1. Na stacjach i torach
2. 1908
3. Kamienie
4. Z kosą przez las
5. Chmury
6. Chodź, no chodź



..::OBSADA::..

Marcel Gawinecki - bas, syntezatory, wokal
Bartosz Leśniewski - gitara, wokal
Artur Sofiński - perkusja



https://www.youtube.com/watch?v=yuwBZkPPPwM



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
John Lennon & Yoko Ono - Unfinished Music No. 2 - Life With The Lions
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: John Lennon & Yoko Ono
Album................: Unfinished Music No. 2 - Life With The Lions
Genre................: Experimental
Source...............: CD
Year.................: 1969-2016
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 44 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Chimera Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. John Lennon & Yoko Ono - Cambridge 1969 [26:32]
2. John Lennon & Yoko Ono - No Bed For Beatle John [04:40]
3. John Lennon & Yoko Ono - Baby's Heartbeat [05:09]
4. John Lennon & Yoko Ono - Two Minutes Silence [01:59]
5. John Lennon & Yoko Ono - Radio Play [12:39]
Bonus Track
6. John Lennon & Yoko Ono - Song For John [01:30]
7. John Lennon & Yoko Ono - Mulberry [08:57]

Playing Time.........: 01:01:31
Total Size...........: 315,83 MB

..::INFO::..

---------------------------------------------------------------------
John Lennon & Yoko Ono - Unfinished Music No. 1 - Two Virgins
---------------------------------------------------------------------

Artist...............: John Lennon & Yoko Ono
Album................: Unfinished Music No. 1 - Two Virgins
Genre................: Avantgarde
Source...............: CD
Year.................: 1968-2016
Ripper...............: EAC (Secure mode) & Lite-On iHAS124
Codec................: Free Lossless Audio Codec (FLAC)
Version..............: reference libFLAC 1.5.0 20250211
Quality..............: Lossless, (avg. compression: 51 %)
Channels.............: Stereo / 44100 HZ / 16 Bit
Tags.................: VorbisComment
Information..........: Chimera Music

Included.............: NFO, M3U, CUE
Covers...............: Front Back CD

---------------------------------------------------------------------
Tracklisting
---------------------------------------------------------------------

1. John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins Side One [14:17]
2. John Lennon & Yoko Ono - Two Virgins Side Two [14:45]
Bonus Track
3. John Lennon & Yoko Ono - Remember Love [04:03]

Playing Time.........: 33:05
Total Size...........: 170,05 MB

...( Info )...

Artist...............: Nostalgia/Futuro
Album................: Nostalgia/Futuro
Genre................: Alternativa e indie, pop-rock.
Year.................: 2026
Codec................: Reference libFLAC 1.5

...( TrackList )...

001. Nostalgia-Futuro - Migliorarsi
002. Nostalgia-Futuro - Via Dai Guai
003. Nostalgia-Futuro - Internet
004. Nostalgia-Futuro - Sorpresa
005. Nostalgia-Futuro - (La Mia Testa)
006. Nostalgia-Futuro - Guadaloop
007. Nostalgia-Futuro - Traffico
008. Nostalgia-Futuro - Alpaca (Reprise)
009. Nostalgia-Futuro - Alpaca

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Płyta, która właściwie powinna ukazać się... 26 lat temu, kolejna biała plama z historii muzyki znika:

O niektórych artystach mówi się, że wyprzedzili swój czas. Z pewnością zalicza się do nich formacja Ciastko, która zarejestrowała swój materiał w październiku 1992 roku (!) i przez splot różnych przeciwności losu ta muzyka dotarła wówczas do słuchaczy jedynie na niewielkim chyba nakładzie kaset, wydanych przez Akademickie Radio Pomorze(!). Przez lata nagrania leżały sobie na kasecie DAT aż wujek Gusstaff postanowił pokazać je światu i "ocalić od zapomnienia". W tamtym czasie tak się w Polsce właściwie nie grało (z kilkoma wyjątkami). Wściekły gitarowy noise z czytelnymi wpływami amerykańskiej szkoły spod szyldu Amphetamine Reptile czy Trance Syndicate z wielojęzycznymi tekstami. W legendarnym zinie KOREK tak kończyła się recenzja tego materiału:
"Pomysłów w tym wiele, zabawa w chowanego i kiedy ostatni dźwięk cichnie, wcale nie czuję się 40' starszy. Bez przesady uznaję dokonania CIASTKA za ważne na tle autodestrukcji rodzimej muzyki.

Igor


Formacja Ciastko jest jedną z tych białych plam na rynku muzyki alternatywnej. Album Ciastko ukazał się na winylu i płycie CD 26 lat po jego rejestracji! Okazuje się, że możliwość zapoznania się z nim miała jedynie wąska liczba słuchaczy, bo tylu zdobyło kasetową edycję wydaną przez Akademickie Radio Pomorze. Całość została zarejestrowana w szczecińskim studiu ARP między 2 a 4 października 1992 roku. Ciastko w składzie: Klaudiusz Kwapiszewski (wokal), Zbigniew Michalczuk (gitara), Tomasz Małyszko (gitara), Piotr Ludwiczak (bas) oraz Sławomir Bartecki (perkusja), okazało się jednym z najbardziej bezkompromisowych tworów tamtych lat. Nawet w roku bieżącym ten odkurzony z taśmy DAT materiał nadal robi wrażenie skrajnym podejściem do rockowej formuły. Ciastko zapuszczało się na dosyć rzadko uczęszczane szlaki gitarowego noise i alternatywy. Wzorcowa może tu być szkoła ekspresyjnego grania, jakie na swoich wydawnictwach prezentowała osławiona amerykańska tłocznia Amphetamine Reptaile. To spod jej skrzydeł wypłynęły takie perełki noise rocka jak ceniona formacja Today is a day. Rodzime Ciastko prezentuje nie mniej surową, gitarową wściekliznę. Rozsadzając formułę klasycznej piosenki, proponują atonalny czad pełen zgrzytów, przesterów i łomoczących partii perkusyjnych. Maniera wokalisty, który swoimi spazmatycznymi wokalami przechodzącymi w opętańcze krzyki, bynajmniej nie uspokaja tu atmosfery. Anarchizujące, groteskowe i poetyckie zarazem teksty, podane w tej wywrotowej dawce gitarowych spazmów stają się niemalże wizytówką spod znaku hałaśliwej obskury. Materiał wart posłuchania, chociażby po to, by zapoznać się z siłą i potencjałem tej formacji ze sceny alternatywnej, która po prostu nie miała szczęścia i przepadła w odmętach czasu.

Czwarkiel



..::TRACK-LIST::..

1. Niema Totamto
2. Reißen
3. Spokojna Niedziela
4. Sucker
5. Hymn
6. Marsz
7. Cito Et Veni
8. Walz
9. Vive La France
10. Hey
11. Nobody



..::OBSADA::..

Klaudiusz Kwapiszewski - głos
Zbigniew Michalczuk - gitara
Tomasz Małyszko - gitara
Piotr Ludwiczak - basetla
Sławomir Bartecki - perkusja

gościnnie:
Sławomir Błęcki - piano, głosy
Robert Jabłoński - głosy




https://www.youtube.com/watch?v=fBI29zd1yv4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Płyta, która właściwie powinna ukazać się... 26 lat temu, kolejna biała plama z historii muzyki znika:

O niektórych artystach mówi się, że wyprzedzili swój czas. Z pewnością zalicza się do nich formacja Ciastko, która zarejestrowała swój materiał w październiku 1992 roku (!) i przez splot różnych przeciwności losu ta muzyka dotarła wówczas do słuchaczy jedynie na niewielkim chyba nakładzie kaset, wydanych przez Akademickie Radio Pomorze(!). Przez lata nagrania leżały sobie na kasecie DAT aż wujek Gusstaff postanowił pokazać je światu i "ocalić od zapomnienia". W tamtym czasie tak się w Polsce właściwie nie grało (z kilkoma wyjątkami). Wściekły gitarowy noise z czytelnymi wpływami amerykańskiej szkoły spod szyldu Amphetamine Reptile czy Trance Syndicate z wielojęzycznymi tekstami. W legendarnym zinie KOREK tak kończyła się recenzja tego materiału:
"Pomysłów w tym wiele, zabawa w chowanego i kiedy ostatni dźwięk cichnie, wcale nie czuję się 40' starszy. Bez przesady uznaję dokonania CIASTKA za ważne na tle autodestrukcji rodzimej muzyki.

Igor


Formacja Ciastko jest jedną z tych białych plam na rynku muzyki alternatywnej. Album Ciastko ukazał się na winylu i płycie CD 26 lat po jego rejestracji! Okazuje się, że możliwość zapoznania się z nim miała jedynie wąska liczba słuchaczy, bo tylu zdobyło kasetową edycję wydaną przez Akademickie Radio Pomorze. Całość została zarejestrowana w szczecińskim studiu ARP między 2 a 4 października 1992 roku. Ciastko w składzie: Klaudiusz Kwapiszewski (wokal), Zbigniew Michalczuk (gitara), Tomasz Małyszko (gitara), Piotr Ludwiczak (bas) oraz Sławomir Bartecki (perkusja), okazało się jednym z najbardziej bezkompromisowych tworów tamtych lat. Nawet w roku bieżącym ten odkurzony z taśmy DAT materiał nadal robi wrażenie skrajnym podejściem do rockowej formuły. Ciastko zapuszczało się na dosyć rzadko uczęszczane szlaki gitarowego noise i alternatywy. Wzorcowa może tu być szkoła ekspresyjnego grania, jakie na swoich wydawnictwach prezentowała osławiona amerykańska tłocznia Amphetamine Reptaile. To spod jej skrzydeł wypłynęły takie perełki noise rocka jak ceniona formacja Today is a day. Rodzime Ciastko prezentuje nie mniej surową, gitarową wściekliznę. Rozsadzając formułę klasycznej piosenki, proponują atonalny czad pełen zgrzytów, przesterów i łomoczących partii perkusyjnych. Maniera wokalisty, który swoimi spazmatycznymi wokalami przechodzącymi w opętańcze krzyki, bynajmniej nie uspokaja tu atmosfery. Anarchizujące, groteskowe i poetyckie zarazem teksty, podane w tej wywrotowej dawce gitarowych spazmów stają się niemalże wizytówką spod znaku hałaśliwej obskury. Materiał wart posłuchania, chociażby po to, by zapoznać się z siłą i potencjałem tej formacji ze sceny alternatywnej, która po prostu nie miała szczęścia i przepadła w odmętach czasu.

Czwarkiel



..::TRACK-LIST::..

1. Niema Totamto
2. Reißen
3. Spokojna Niedziela
4. Sucker
5. Hymn
6. Marsz
7. Cito Et Veni
8. Walz
9. Vive La France
10. Hey
11. Nobody



..::OBSADA::..

Klaudiusz Kwapiszewski - głos
Zbigniew Michalczuk - gitara
Tomasz Małyszko - gitara
Piotr Ludwiczak - basetla
Sławomir Bartecki - perkusja

gościnnie:
Sławomir Błęcki - piano, głosy
Robert Jabłoński - głosy




https://www.youtube.com/watch?v=fBI29zd1yv4



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Hugo Race i Michelangelo Russo nie są nowicjuszami ani jeśli chodzi o Johna Lee Hookera ani tym bradziej w temacie bluesa. Blues zawsze był podstawą ich muzyki w ich zespole Hugo Race & The True Spirit, teraz w setną rocznicę urodzin króla bluesa postanowili we dwójkę przedstawić jego pieśni we własnym języku.
Płyta została nagrana w czasie jednej, trwającej cały dzień i całą noc sesji w Berlinie w studiu Borisa Wilsdorfa (Einstürzende Neubauten), w czasie której Hugo i Michelangelo spojrzeli z perspektywy 21. wieku na spuściznę delta-bluesa Johna Lee Hookera, magicznie mieszając analogową wytrwałość z głębokim transowym pulsem.
Wybór utworów to historia sama w sobie: od spektakularnych wczesnych klasyków „Hobo Blues“ i „Country Boy“ do późnego bluesa Hookera „The World Today“ i „The Motor City's Burning“ (jest to właściwie utwór autorstwa MC5, nagrany potem przez Hookera w delta-bluesowej wersji.

Wymyślona przez Race'a i Russo wizja Hookera to jednocześnie blues, elektronika, awangarda i ambient, hołd złożony jednemu z największych w prehistorii rock and rolla.



Hugo Race and Michelangelo Russo are no strangers to either Hooker or the blues. Hailed as a supreme influence on the music of their band Hugo Race & The True Spirit, here the duo create a full sensory immersion in John Lee Hooker’s World Today with devastating singularity of purpose.

Recorded in a single, continuous day and night session in Berlin at andereBaustelle studio of Boris Wilsdorf (Einsturzende Neubauten), this is an epic album of sonic sorcery suspended in time and place, looking back through twenty-first century eyes at John Lee Hooker’s delta blues legacy in a swirling mix of analogue grit and deep trance pulses. The selection of tracks tells a story in itself; from the runaway twelve-year old boy of the desolate classics ‘Hobo Blues’ and ‘Country Boy’ to the worldly-wise elder Hooker of ‘The World Today’ (originally from Hooker ‘n Heat) and 'The Motor City’s Burning' (a cover of Hooker’s cover of the MC5 classic), the album traces the arc of a life from pre-modernity to the Now on the 100th anniversary of Hooker’s birth.

Race and Russo’s reimagining of Hooker is simultaneously blues, electronica, avant-garde and ambient, a homage to one of the greats of rock and roll prehistory, delivered with a sting and a twist more relevant than ever to The World Today.



..::TRACK-LIST::..

1. Hobo Blues 09:50
2. Love Blues 03:06
3. Serves You Right To Suffer 06:11
4. Decoration Day 05:46
5. The World Today 03:49
6. The Motor City's Burning 06:54
7. Country Boy 06:03
8. When My First Wife Left Me 05:56




https://www.youtube.com/watch?v=QLXN5LNYm2U



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Hugo Race i Michelangelo Russo nie są nowicjuszami ani jeśli chodzi o Johna Lee Hookera ani tym bradziej w temacie bluesa. Blues zawsze był podstawą ich muzyki w ich zespole Hugo Race & The True Spirit, teraz w setną rocznicę urodzin króla bluesa postanowili we dwójkę przedstawić jego pieśni we własnym języku.
Płyta została nagrana w czasie jednej, trwającej cały dzień i całą noc sesji w Berlinie w studiu Borisa Wilsdorfa (Einstürzende Neubauten), w czasie której Hugo i Michelangelo spojrzeli z perspektywy 21. wieku na spuściznę delta-bluesa Johna Lee Hookera, magicznie mieszając analogową wytrwałość z głębokim transowym pulsem.
Wybór utworów to historia sama w sobie: od spektakularnych wczesnych klasyków „Hobo Blues“ i „Country Boy“ do późnego bluesa Hookera „The World Today“ i „The Motor City's Burning“ (jest to właściwie utwór autorstwa MC5, nagrany potem przez Hookera w delta-bluesowej wersji.

Wymyślona przez Race'a i Russo wizja Hookera to jednocześnie blues, elektronika, awangarda i ambient, hołd złożony jednemu z największych w prehistorii rock and rolla.



Hugo Race and Michelangelo Russo are no strangers to either Hooker or the blues. Hailed as a supreme influence on the music of their band Hugo Race & The True Spirit, here the duo create a full sensory immersion in John Lee Hooker’s World Today with devastating singularity of purpose.

Recorded in a single, continuous day and night session in Berlin at andereBaustelle studio of Boris Wilsdorf (Einsturzende Neubauten), this is an epic album of sonic sorcery suspended in time and place, looking back through twenty-first century eyes at John Lee Hooker’s delta blues legacy in a swirling mix of analogue grit and deep trance pulses. The selection of tracks tells a story in itself; from the runaway twelve-year old boy of the desolate classics ‘Hobo Blues’ and ‘Country Boy’ to the worldly-wise elder Hooker of ‘The World Today’ (originally from Hooker ‘n Heat) and 'The Motor City’s Burning' (a cover of Hooker’s cover of the MC5 classic), the album traces the arc of a life from pre-modernity to the Now on the 100th anniversary of Hooker’s birth.

Race and Russo’s reimagining of Hooker is simultaneously blues, electronica, avant-garde and ambient, a homage to one of the greats of rock and roll prehistory, delivered with a sting and a twist more relevant than ever to The World Today.



..::TRACK-LIST::..

1. Hobo Blues 09:50
2. Love Blues 03:06
3. Serves You Right To Suffer 06:11
4. Decoration Day 05:46
5. The World Today 03:49
6. The Motor City's Burning 06:54
7. Country Boy 06:03
8. When My First Wife Left Me 05:56




https://www.youtube.com/watch?v=QLXN5LNYm2U



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Hugo Race to nie tylko artysta, który na koncertach powoduje ciarki na plecach, Hugo Race to także artysta, który wciąż się zmienia, ewoluuje, zaskakuje swoją publiczność i do tego jest niezwykle płodny. W ubiegłym roku otrzymaliśmy płytę "Ambuscado" oraz kolejną odsłonę jego avant-popowego projektu Sepiatone, teraz zaskakuje nas kolejnym tytułem. Nad ta nową płytą pracował od dwóch lat, a nagrywał go ze swą grupą True Spirit przez ponad 2 miesiące w Melbourne.
Hugo Race nieustannie wędruje między różnymi światami, i to w wielu znaczeniach tego słowa. Ten małomówny facet z Australii z poważnym wyrazem twarzy ma długą muzyczną przeszłość. Już w 1983 wraz z Nickiem Cave'em zakładał The Bad Seeds, współtworzył grupę The Wreckery, by w końcu na początku lat 90-tych zacząć nagrywać płyty firmowane nazwą Hugo Race & True Spirit. True Spirit to wciąż zmieniający się kolektyw muzyków, którego jedynym stałym muzykiem jest do dziś perkusista Chris Hughes. Także Marta Collica, z którą Hugo współtworzy projekt Sepiatone jest od dawna częścią True Spirit. Pod szyldem Hugo Race & True Spirit ukazało się do tej pory już kilkanaście płyt, większość legendarnej wytwórni Glitterhouse. Mieszkał w tym czasie na zmianę w Berlinie, na Sycylii i w Melbourne. Dzięki tym zmianom otoczenia także brzmienie jego muzyki wciąż się zmieniało, pełne bagiennego bluesa, industrialnego hałasu, psychodelii, ambientu czy nawet trip-hopu. Jego muzyka wciąż jest głęboka, mroczna, pełna tajemnic, tworzy własny rodzaj duchowości, rozpoznawalny wciąż mimo rozbieżności stylistycznych na każdej płycie.
Na nowej płycie "Taoist Priests" z powrotem odnalazły się wszystkie nastroje i odcienie brzmień z ostatnich sześciu albumów. Nowe piosenki opowiadają o najgłębszych pokładach psychiki i duszy. Jego zredukowany, charakterystyczny głos śpiewa o strachu, demonach ale także o cieniach naszej teraźniejszości. Globalny chaos jest zbyt wielki, człowiek zbyt zachłanny, kłamstwa zbyt ogromne, żeby o nich nie opowiadać. Hugo Race'a interesują przede wszystkim napięcia i zależności między światem wewnętrznym i zewnętrznym. "Taoist Priests" to nie tylko dobry kawał muzyki pełen inteligentnych tekstów, ale to przede wszystkim cholernie autentyczna płyta, których ostatnio tak mało widzimy na skomercjalizowanym do granic wytrzymałości rynku muzycznym. Hugo Race zagrał już w Polsce 2 trasy koncertowe, w maju 2006 przyjeżdża na kolejne koncerty, nadstawiajcie uszu...



'Hugo Race and the True Spirit are both passionate bluesmen and accomplished sonic adventurers. By any measure, that is a rare combination. Their new album "Taoist Priests" crackles, slithers, haunts and convinces. If you are not already listening, it is high time that you did." Chris Eckman (Walkabouts)
“i think hugo race is one of the most original and exciting artists around, i really dug his gig in prague awhile back and think he deserves to be a lot better known in the world.” Gary Lucas
Hugo Race sam o sobie:
“I'm a prolific artist as you might know. The last 3 years I've released a series of albums: the ambient soundtrack-style noise psychedelia of Transfargo "Mil Transit": the urban dreamscapes of the "Goldstreet Sessions": the Italian montage of "Merola Matrix": the trip-pop of Sepiatone's "Dark Summer": the raw cosmic blues of "Ambuscado": the live garage rock of "Live in Monaco". For me, these six albums have been a journey of exploration through my creative psyche where I've let tangents unfold and the music that’s in me emerge without judgement or self-consciousness.
On this new Spirit album, which is very much a songwriters album with the emphasis on the lyrics and vocals, all of the sounds and moods of the previous six albums have been fused into one total vision that is a kind of multi-layered self-portrait. I had to deconstruct everything to find out what I'm about. Here I'm dealing with my own demons and also with the demons unleashed in our epoch. I turn away from nothing because I'm after transparent clarity, but the mirror is black.
This is a record full of honest lyrics that focus on the external and personal worlds, on how they link and reflect each other, on hypocrisy and greed and self-deception, set against a background of 21st century political soap opera and global chaos; but its also about transcendence and the revelatory power of the naked truth on a personal level. Quit telling lies to ourselves and in so doing stop the spread of lies all around us on every level. I called this project the True Spirit because I believe in the spiritual power of music as a way to uplift and celebrate, not just as a form of light entertainment. This album is the result of all the work I've created before it, so everything I've ever done is inside it.
We have the musical skills and the production skills, but more we have an integrity and a commitment to a personal, uncompromising vision of ourselves as independent artists. We've seen a lot of hard times and some terrible luck, and commercial success has never been ours, but we keep on producing international albums that impact on audiences around the world, attracting new fans and expanding our repertoire, not just of songs, but of sounds and concepts. The True Spirit keeps on growing. Our aim is to create our own commercial niche, in the way other artists from Giant Sand to Flaming Lips to Will Oldham have done, just to name a few obvious examples.'



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Taoist Priest 5:33
Bass Guitar, Percussion - Giovanni Ferrario
Drums, Steel Guitar [Steelstring Guitar] - Chris Hughes
Electronics, Vocals, Harp - Michelangelo Russo
Slide Guitar, Vocals, Mellotron - Hugo Race
Synthesizer - Marta Collica
Vocals - Bryan Colechin

2. Ready To Go 4:46
Bass, Vocals - Bryan Colechin
Drums - Chris Hughes
Guitar, Vocals, Piano - Hugo Race
Percussion - Giovanni Ferrario
Trombone, Kalimba, Harp - Michelangelo Russo

3. I Know You 4:12
Arranged By [String Arrangement] - Marcello Caudullo
Bass Guitar - Giovanni Ferrario
Cello - Phaedra Press
Drums - Chris Hughes
Guitar, Vocals - Hugo Race
Piano - Marta Collica
Violin - Robin Casinader
Vocals - Daniela Ardito
Vocals, Trumpet - Michelangelo Russo

4. On The Bright Side 3:30
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums, Percussion - Chris Hughes
Electric Piano, Vocals, Guitar - Hugo Race
Trombone, Vocals - Michelangelo Russo

5. Into The Void 3:59
Bass Guitar – Giovanni Ferrario
Drums – Chris Hughes (3)
Electric Organ [Hammond] – Marta Collica
Guitar, Vocals, Mellotron – Hugo Race
Piano – Nico Mansy
Vocals – Bryan Colechin, Michelangelo Russo

6. Unknown 04 3:18
Guitar, Keyboards, Drums - Hugo Race
Trumpet, Electronics - Michelangelo Russo

7. Beyond Babylon 4:25
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums, Synthesizer - Chris Hughes
Drums, Vocals, Guitar, Synth - Hugo Race
Electronics, Trumpet - Michelangelo Russo
Vocals - Marta Collica, Violetta Del Conte Race

8. Cold Mother 5:40
Banjo - Cesare Basile
Bass Guitar - Bryan Colechin
Brass, Percussion [Rods] - Michelangelo Russo
Guitar [Ebo], Percussion - Chris Hughes
Guitar, Vocals, Synth - Hugo Race
Steel Guitar [Steelstring Guitar] - Giovanni Ferrario

9. Don't Mess Around 4:47
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums - Cesare Basile
Electric Organ [Hammond] - Marta Collica
Guitar, Vocals - Hugo Race
Keyboards [Bass Pedals] - Giovanni Ferrario
Percussion - Chris Hughes
Trombone - Michelangelo Russo

10. Walker 4:51
Bass, Vocals - Bryan Colechin
Clarinet - Nick Boddington
Drums - Brett Poliness
Electronics, Trumpet, Vocals - Michelangelo Russo
Synthesizer [Fm7], Vocals, Guitar - Hugo Race

11. Daytura 6:27
Bass Guitar - Bryan Colechin
Bass, Vocals, Guitar, Electric Piano, Electric Organ [Hammond] - Hugo Race
Drums - Brett Poliness
Trumpet, Harp - Michelangelo Russo

12. Pray On 3:49
Bass [Slide], Vocals - Bryan Colechin
Guitar, Vocals - Hugo Race
Percussion - Brett Poliness
Piano - Nico Mansy
Trumpet, Vocals - Michelangelo Russo
3:49

13. Untitled 2:32



https://www.youtube.com/watch?v=Zjw3mTbxxX8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!..::OBSADA::..

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI...


..::OPIS::..

Hugo Race to nie tylko artysta, który na koncertach powoduje ciarki na plecach, Hugo Race to także artysta, który wciąż się zmienia, ewoluuje, zaskakuje swoją publiczność i do tego jest niezwykle płodny. W ubiegłym roku otrzymaliśmy płytę "Ambuscado" oraz kolejną odsłonę jego avant-popowego projektu Sepiatone, teraz zaskakuje nas kolejnym tytułem. Nad ta nową płytą pracował od dwóch lat, a nagrywał go ze swą grupą True Spirit przez ponad 2 miesiące w Melbourne.
Hugo Race nieustannie wędruje między różnymi światami, i to w wielu znaczeniach tego słowa. Ten małomówny facet z Australii z poważnym wyrazem twarzy ma długą muzyczną przeszłość. Już w 1983 wraz z Nickiem Cave'em zakładał The Bad Seeds, współtworzył grupę The Wreckery, by w końcu na początku lat 90-tych zacząć nagrywać płyty firmowane nazwą Hugo Race & True Spirit. True Spirit to wciąż zmieniający się kolektyw muzyków, którego jedynym stałym muzykiem jest do dziś perkusista Chris Hughes. Także Marta Collica, z którą Hugo współtworzy projekt Sepiatone jest od dawna częścią True Spirit. Pod szyldem Hugo Race & True Spirit ukazało się do tej pory już kilkanaście płyt, większość legendarnej wytwórni Glitterhouse. Mieszkał w tym czasie na zmianę w Berlinie, na Sycylii i w Melbourne. Dzięki tym zmianom otoczenia także brzmienie jego muzyki wciąż się zmieniało, pełne bagiennego bluesa, industrialnego hałasu, psychodelii, ambientu czy nawet trip-hopu. Jego muzyka wciąż jest głęboka, mroczna, pełna tajemnic, tworzy własny rodzaj duchowości, rozpoznawalny wciąż mimo rozbieżności stylistycznych na każdej płycie.
Na nowej płycie "Taoist Priests" z powrotem odnalazły się wszystkie nastroje i odcienie brzmień z ostatnich sześciu albumów. Nowe piosenki opowiadają o najgłębszych pokładach psychiki i duszy. Jego zredukowany, charakterystyczny głos śpiewa o strachu, demonach ale także o cieniach naszej teraźniejszości. Globalny chaos jest zbyt wielki, człowiek zbyt zachłanny, kłamstwa zbyt ogromne, żeby o nich nie opowiadać. Hugo Race'a interesują przede wszystkim napięcia i zależności między światem wewnętrznym i zewnętrznym. "Taoist Priests" to nie tylko dobry kawał muzyki pełen inteligentnych tekstów, ale to przede wszystkim cholernie autentyczna płyta, których ostatnio tak mało widzimy na skomercjalizowanym do granic wytrzymałości rynku muzycznym. Hugo Race zagrał już w Polsce 2 trasy koncertowe, w maju 2006 przyjeżdża na kolejne koncerty, nadstawiajcie uszu...



'Hugo Race and the True Spirit are both passionate bluesmen and accomplished sonic adventurers. By any measure, that is a rare combination. Their new album "Taoist Priests" crackles, slithers, haunts and convinces. If you are not already listening, it is high time that you did." Chris Eckman (Walkabouts)
“i think hugo race is one of the most original and exciting artists around, i really dug his gig in prague awhile back and think he deserves to be a lot better known in the world.” Gary Lucas
Hugo Race sam o sobie:
“I'm a prolific artist as you might know. The last 3 years I've released a series of albums: the ambient soundtrack-style noise psychedelia of Transfargo "Mil Transit": the urban dreamscapes of the "Goldstreet Sessions": the Italian montage of "Merola Matrix": the trip-pop of Sepiatone's "Dark Summer": the raw cosmic blues of "Ambuscado": the live garage rock of "Live in Monaco". For me, these six albums have been a journey of exploration through my creative psyche where I've let tangents unfold and the music that’s in me emerge without judgement or self-consciousness.
On this new Spirit album, which is very much a songwriters album with the emphasis on the lyrics and vocals, all of the sounds and moods of the previous six albums have been fused into one total vision that is a kind of multi-layered self-portrait. I had to deconstruct everything to find out what I'm about. Here I'm dealing with my own demons and also with the demons unleashed in our epoch. I turn away from nothing because I'm after transparent clarity, but the mirror is black.
This is a record full of honest lyrics that focus on the external and personal worlds, on how they link and reflect each other, on hypocrisy and greed and self-deception, set against a background of 21st century political soap opera and global chaos; but its also about transcendence and the revelatory power of the naked truth on a personal level. Quit telling lies to ourselves and in so doing stop the spread of lies all around us on every level. I called this project the True Spirit because I believe in the spiritual power of music as a way to uplift and celebrate, not just as a form of light entertainment. This album is the result of all the work I've created before it, so everything I've ever done is inside it.
We have the musical skills and the production skills, but more we have an integrity and a commitment to a personal, uncompromising vision of ourselves as independent artists. We've seen a lot of hard times and some terrible luck, and commercial success has never been ours, but we keep on producing international albums that impact on audiences around the world, attracting new fans and expanding our repertoire, not just of songs, but of sounds and concepts. The True Spirit keeps on growing. Our aim is to create our own commercial niche, in the way other artists from Giant Sand to Flaming Lips to Will Oldham have done, just to name a few obvious examples.'



..::TRACK-LIST::..

..::OBSADA::..

1. Taoist Priest 5:33
Bass Guitar, Percussion - Giovanni Ferrario
Drums, Steel Guitar [Steelstring Guitar] - Chris Hughes
Electronics, Vocals, Harp - Michelangelo Russo
Slide Guitar, Vocals, Mellotron - Hugo Race
Synthesizer - Marta Collica
Vocals - Bryan Colechin

2. Ready To Go 4:46
Bass, Vocals - Bryan Colechin
Drums - Chris Hughes
Guitar, Vocals, Piano - Hugo Race
Percussion - Giovanni Ferrario
Trombone, Kalimba, Harp - Michelangelo Russo

3. I Know You 4:12
Arranged By [String Arrangement] - Marcello Caudullo
Bass Guitar - Giovanni Ferrario
Cello - Phaedra Press
Drums - Chris Hughes
Guitar, Vocals - Hugo Race
Piano - Marta Collica
Violin - Robin Casinader
Vocals - Daniela Ardito
Vocals, Trumpet - Michelangelo Russo

4. On The Bright Side 3:30
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums, Percussion - Chris Hughes
Electric Piano, Vocals, Guitar - Hugo Race
Trombone, Vocals - Michelangelo Russo

5. Into The Void 3:59
Bass Guitar – Giovanni Ferrario
Drums – Chris Hughes (3)
Electric Organ [Hammond] – Marta Collica
Guitar, Vocals, Mellotron – Hugo Race
Piano – Nico Mansy
Vocals – Bryan Colechin, Michelangelo Russo

6. Unknown 04 3:18
Guitar, Keyboards, Drums - Hugo Race
Trumpet, Electronics - Michelangelo Russo

7. Beyond Babylon 4:25
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums, Synthesizer - Chris Hughes
Drums, Vocals, Guitar, Synth - Hugo Race
Electronics, Trumpet - Michelangelo Russo
Vocals - Marta Collica, Violetta Del Conte Race

8. Cold Mother 5:40
Banjo - Cesare Basile
Bass Guitar - Bryan Colechin
Brass, Percussion [Rods] - Michelangelo Russo
Guitar [Ebo], Percussion - Chris Hughes
Guitar, Vocals, Synth - Hugo Race
Steel Guitar [Steelstring Guitar] - Giovanni Ferrario

9. Don't Mess Around 4:47
Bass Guitar - Bryan Colechin
Drums - Cesare Basile
Electric Organ [Hammond] - Marta Collica
Guitar, Vocals - Hugo Race
Keyboards [Bass Pedals] - Giovanni Ferrario
Percussion - Chris Hughes
Trombone - Michelangelo Russo

10. Walker 4:51
Bass, Vocals - Bryan Colechin
Clarinet - Nick Boddington
Drums - Brett Poliness
Electronics, Trumpet, Vocals - Michelangelo Russo
Synthesizer [Fm7], Vocals, Guitar - Hugo Race

11. Daytura 6:27
Bass Guitar - Bryan Colechin
Bass, Vocals, Guitar, Electric Piano, Electric Organ [Hammond] - Hugo Race
Drums - Brett Poliness
Trumpet, Harp - Michelangelo Russo

12. Pray On 3:49
Bass [Slide], Vocals - Bryan Colechin
Guitar, Vocals - Hugo Race
Percussion - Brett Poliness
Piano - Nico Mansy
Trumpet, Vocals - Michelangelo Russo
3:49

13. Untitled 2:32



https://www.youtube.com/watch?v=Zjw3mTbxxX8


SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Trójmiejska scena muzyczna od lat ma się bardzo dobrze. W połowie października tego roku otrzymaliśmy kolejny dowód, który to tylko potwierdza. Zespół Sztylety, bo to właśnie o nich mowa, w 2020 zadebiutowali albumem „Zostaw po sobie dobre wrażenie”. Rok później dołożyli tzw. split album „BSNT // Odczuwaj Lekki Dyskomfort” (został on wydany wspólnie z zespołem Żurawie, czyli kolejnym ciekawym przedstawicielem wspomnianej na początku sceny). To były bardzo udane wydawnictwa, ale krążek „Tak będzie lepiej” bije je na głowę.
Zespół Sztylety na rynku jest już obecny od pięciu lat. Gdańsko-warszawska załoga cały czas buduje swoją pozycję. Myślę, że najnowszy album może muzykom wyłącznie pomóc w osiąganiu kolejnych celów, które sobie wcześniej założyli. W swojej twórczości łączą wpływy post-hardcore’u, indie i noise rocka. Grupie nie obce są także brzmienia metalowe. Dlatego właśnie na „Tak będzie lepiej” iskrzy się od pomysłów. I to w obrębie jednego utworu. Choć całość trwa niecałe 37 minut, to zastosowanymi rozwiązaniami można byłoby obdzielić spokojnie kilka albumów.

W skrócie: panowie w swojej muzycznej kuchni mają na półkach naprawdę mnóstwo składników. Co istotne – nie wahają się ich wszystkich użyć. To sprawia, że mamy do czynienia z daniem, które chce się jeść wielokrotnie. Dlaczego? Bo nie wiadomo, który smak, przy kolejnym odsłuchu, wybije się na pierwszy plan. Prawda jest taka, że słuchając utworów z „Tak będzie lepiej” za każdym razem odkrywałem coś nowego. Zespół Sztylety dba o to, żeby działo się sporo.

Najważniejsze jest jednak to, że muzyka nie przytłacza. Gwałtowne zmiany nastrojów nie powodują bólu głowy. Weźmy chociażby otwierający „Nigdy nie ustaliłem”. Ściana dźwięku? Jest. Rozdzierający wokal? Także. Ale panowie potrafią to wszystko również ciut uspokoić, żeby słuchacz mógł wziąć głęboki oddech i zatracić się w tej magicznej krainie. Głównie album „Tak będzie lepiej” jest oparty na momentach czadowych. Metalowo robi się w „Biegunach” i mamy do czynienia z jazdą bez trzymanki. Choć prawdziwe tornado czeka nas w „Ile można”. Na liczniku 1:16 i… nic więcej dodawać nie trzeba. Tego trzeba posłuchać. Bardzo lubię także niepokojący „Blask”, który łączy ze sobą dwa światy – spokojniejszy z tym mocniejszym. I wychodzi to rewelacyjnie. Zespół Sztylety, tak naprawdę, zwalnia na dłuższy moment wyłącznie w psychodelicznym „Pływaniu”. To z pewnością będzie idealny numer, aby go rozbudowywać na żywo. Skoro mówimy o koncertach to wiadomo, że „Trucizny i klątwy” sprawdzi się do tego, aby rozkręcić konkretne pogo. Jest brud, są krzyki (skandowany refren), nie brakuje przesterów. To znaki rozpoznawcze tej grupy. Album zamykają natomiast „Skamieliny”, czyli utwór, który zwraca na siebie uwagę tekstem. Zachęcam do zagłębienia się w jego treść.

Do końca roku pozostały niecałe dwa miesiące. Oczywiście, przed nami są jeszcze premiery, ale… nie wygląda na to, żeby któraś z nich mogła zagrozić drugiemu studyjnemu krążkowi Zespołu Sztylety. „Tak będzie lepiej” rozwala na łopatki. Czapki z głów przed muzykami grupy, dla których gatunkowe ograniczenia nie istnieją. I to jest największa siła tej ekipy. Aż strach pomyśleć, co panowie w przyszłości jeszcze wymyślą.

Szymon Bijak


Zespół Sztylety to gdańska grupa noise punkowa istniejąca od 2018 roku. Miała do tej pory na koncie jeden album pt. „Zostaw po sobie dobre wrażenie” z 2020 roku. W ich twórczości przeplatają się wpływy licznych nurtów muzycznych takich jak: noise, emo, post-hardcore a miejscami nawet metal. Ich najnowsza płyta "Tak Będzie lepiej” ukazała się pod koniec 2023. Jak wyszła im ta agresywna i emocjonalna mieszanka?

To jaki będzie ten album zapowiada już pierwsza kompozycja pt. „Nigdy nie ustaliłem”. Zarówno w warstwie lirycznej, jak i muzycznej – Szelewa ogłasza, że „jak było tak będzie - brudno”. Już w tym numerze słychać rozbudowanie i różnorodność kompozycji – delikatne dźwięki gitary radykalnie przechodzą w czadowe, thrashowe wręcz granie. Metalowe brzmienie czuć także w wielu innych numerach – warto tu wyróżnić „Trucizny i klątwy”. Tych skojarzeń przysparza tu w ogromnym stopniu wokal – nie będący growlem, a jednocześnie w podobny sposób „wiercący” w głowie. Za to „Pływanie” to dużo spokojniejsza piosenka, pomimo tego, gitarę ciężko tu nazwać delikatną, gdyż w refrenie jest dość brudna, nie brak jej punkowego pazura. „Czasem” kojarzy się już za to bardziej z brzmieniem indie i emo. „Blask” to utwór klasycznie post-hardcorowy, z niezwykle nośnym, hymnowym wręcz, na wzór Fugazi, refrenem. Podobnie „Zagłada” – jest tu niezwykle dużo melodyjności, choć tytuł sugeruje raczej znów niemal metalowy czad. Często wokal w ciekawy sposób kontrastuje z warstwą muzyczną. W krótkim „Ile można” brutalny atak gitary i basu towarzyszy śpiewowi, połączonemu raczej z krzykiem, nie przypominającym już, tak jak w „Truciznach i klątwach” i „Biegunach”, growlu. Pokazuje to jak wszechstronny jest Szelewa. Cały album świetnie zamykają „Skamieliny”. Świetnie brzmiąca partia gitary towarzyszy punkowemu, znów raz klasycznie hardcorowemu, raz pełnemu emocjonalnego krzyku, śpiewowi. Doskonale zamyka też album swoim tekstem.

Zdecydowanie warto zwrócić uwagę na warstwę liryczną. Po pierwszym przesłuchaniu możnaby odnieść wrażenie, że grupa miejscami ucieka w beznadziejny nihilizm. Wydaje mi się jednak, że pomimo tego iż zespół śpiewa: „Wszyscy zdechniemy, pokryje nas piach”, chce „otworzyć im serca i oczy”. Nie robi tego jednak w przesadnie moralizujący i radykalny sposób. Łatwo odnaleźć się w tych tekstach młodemu człowiekowi, chociażby ja znalazłem tam niezwykle dużo siebie. Jest tu dosyć dużo pesymizmu i odniesień do kwestii tak przyziemnych, jak choćby poszukiwanie pracy, podatki i inflacja. Komentarze na temat popkultury i otaczającej rzeczywistości nie są pisane „z góry”, lecz przez ludzi partycypujących przecież w społeczeństwie. Oprócz ostatniego numeru wyróżniłbym tu także najspokojniejsze na płycie „Pływanie”. Tekst nienachalnie wzywa do spojrzenia w głąb siebie i analizy swoich własnych dążeń i ambicji.

Płyta zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Słychać że Zespół Sztylety nagrał ten materiał prosto z serca, zarówno w warstwie muzycznej jak i lirycznej. Zderzenie gatunków, w jakich się porusza brzmi świetnie. Nie jest ono tylko dobrze brzmiącym sloganem, lecz własnym wypracowanym stylem. [8/10]

Jakub Krawiec


Bywało już tak w historii polskiej muzyki rockowej, że to właśnie od morza szedł powiew świeżości i awangardy. Trójmiejsko-warszawski Zespół Sztylety wpisuje się w nurt kapel niekonwencjonalnie podchodzących do gitarowego rzemiosła, które jednak przy śmiałym łączeniu różnych konwencji wciąż nie zapominają o klasycznych nawiązaniach. Przy odrobinie eksperymentów i pewnej dawce melodii, formacja nie wypada ze zgrzytliwych, hałaśliwych i niepokornych ram. Zespół Sztylety meandruje, na bazie znanych rozwiązań szukając swojego stylu. S.T. Szelewa (wokal i bas), Ł. Orzeszko (gitara), M. Szewczyk (gitara) i I. Macikowski (perkusja) łączą pewne elementy śmiało i bez kompleksów, choć jeszcze z pewną młodzieńczą niepokornością i wrażliwością – pewnie części konserwatywnej publiczności utrudni to odbiór, powoduje początkowy opór. Zupełnie niesłusznie.

Chęci do poszukiwań i eksperymentów nie odbierają numerom siły rażenia, a przede wszystkim spójności artystycznej wypowiedzi. Płyta Tak będzie lepiej brzmi jak album właśnie, a nie zbiór przypadkowych numerów. Skutecznym lepiszczem różnorodnych wątków jest produkcja (mix i mastering Marek Przybyszewski), w której słychać ducha subpopowej skromności, gdzie dysonans i zgrzyt nie jest wrogiem, a kompanem. Po drugie, przewodnikiem jest w tej podróży młodzieńczy głos S.T. Szelewy, rozpinający się od romantycznego śpiewu, poprzez skandowanie, aż po core’owy krzyk. Nie jest to maniera wokalna, która przekona wszystkich, ale jest w niej naturalność. Teksty dobrze przegryzają się z przybrudzoną muzyką. Nie ma w piosenkach kapeli wiele optymizmu, ale też obywa się bez pozowania na modny dziś nihilizm i kult marności.

Boję się użyć określenia „emo”, bo nie chcę skrzywdzić Zespołu Sztylety łatką, która jest wyświechtana i ma już dziś lekko pejoratywny wydźwięk. Jednak muzyka i teksty są emocjonalne w dobrym tego słowa znaczeniu. Odnaleźć można na Tak będzie lepiej garażowego ducha Fugazi i Mudhoney, pewną dawkę romantyczności podawanej z popowymi wręcz melodi, post-hardcore’owe hałasy, ale i odrobinę psychodelii i shoegze’owego rozmycia. A propos tego dźwiękowego rozmarzenia, do gustu najbardziej przypadł mi kawałek Pływanie. Zarzuciwszy go na słuchawki i idąc na spacer chwilowo nie mam po co wracać do domu.

Zespół Sztylety nie trzyma się mocno formuły zwrotka-refren. Czasem w obrębie jednego, krótkiego numeru dzieje się nawet więcej, niż by wypadało (nie mylić z progresywnym zacięciem i programową komplikacją). Nawet króciutki, trwający niewiele ponad minutę Ile można przynosi skondensowaną dawkę muzycznych i lirycznych porywów, więc nie da się go nazwać jakimś przerywnikiem. Zwłaszcza, że zdaje się mówić coś o pokoleniowych wątpliwościach ubranych w codzienny kontekst. Ciut łatwiej będzie się odnaleźć w tym świecie młodszym (duchem) słuchaczom – nawet, gdy Zespół Sztylety serwuje dobrze znane składniki, lubi je mieszać w nieco innych proporcjach i niekonwencjonalnych zestawieniach. Nie dziwi to już tych, którzy spotykają na modnych festiwalach artystów z bardzo różnych parafii.

Po niezwykle ciepło przyjętym debiutanckim krążku Zostaw po sobie dobre wrażenie, którego buńczuczne zawołanie okazało się profetyczne, Zespół Sztylety potwierdza, że nie jest sezonową ciekawostką. Dostrzegam jednak wciąż przestrzeń na rozwój, okrzepnięcie formuły, skupienia się na najciekawszych pomysłach. Dla formacji znajdzie się w tym roku miejsce zarówno na wielkich festiwalach, jak i niszowych imprezach, w brudnych klubach, ale i w radiu. Na jakich pozycjach się okopią? Czas pokaże. 36 minut to dość, by pokazać, że muzyka rockowa jest wciąż witalna, że niewiele trzeba zabiegów, by podać ją w świeży sposób, a przystępne nie musi być dalekie słowa eksperymentalne.

Jeśli nadmiernie chwalę tę płytę, to także dlatego, że mało jest podobnych prób brania się za garażową klasykę w nowym, świeżym wydaniu – a przynajmniej niewiele tego przebija się do mainstreamu. Chciałbym, aby była to rockowa codzienność, wtedy można by było poprzebierać, ponarzekać, wytknąć błędy. A tak wypada przede wszystkim chwalić.

Paweł Lach


Zespół Sztylety obcy był dla mnie, dopóki nie dostałem ich płyty – jak to określił wydawca – nawet nie do recenzji, bo to poza targetem Chaos Vault. No i lubię jak ktoś tak do tego podchodzi, a nie wysyła coś totalnie z czapy i jeszcze marudzi, że gupi recenzent nie zrozumiał płyty.

Bo ja muzyki Zespołu Sztylety totalnie nie rozumiem, przynajmniej tej, którą zaprezentowali na „Tak Będzie Lepiej”. Nie będę zgrywał oświeconego redakturka, który ma wyrobione zdanie na temat każdej muzyki, zazwyczaj zapożyczone od starszych kolegów po fachu. Nie znam się na inspiracjach, którymi żywią się te chłopaki, a nawet jeśli coś tam mi pobrzmiewa, to podejrzewam że raczej nie to Zespół Sztylety miał na myśli.

Ja tu słyszę rock, z wieloma warstwami i żadna z nich nie jest tym ciepłym rockowym kocykiem, którym lubię się otulać. Nie wiem, czy to nadawałoby się na juwenalia, na Męskie Granie czy na Openera lub Offestival. Raczej nie nadawałoby się na gigi na które zwykłem chodzić – choć pewnie twórcy „Tak Będzie Lepiej” to co robią, robią dobrze. Tak wnioskuję z recenzji tej płyty, które przeczytałem (tak, 95% nazw w nich niewiele mi mówi). No, może poza punkowymi naleciałościami – te brzmią jak dla mnie bardzo fajnie.

Ale na pewno na plus mogę wyróżnić teksty na tej płycie – napisane po polsku, z głową i z przekazem. Podobają mi się, no ale ja lubię polską prozę więc może to przez to.

Czy polecę Wam kupno tej płyty? Nie wiem. Jeśli macie bardzo eklektyczny gust muzyczny – być może przypadnie Wam do gustu. Wszak nie wydaje tego pierwsza lepsza wytwórnia, no a i bardziej światli recenzenci ode mnie to chwalili. U mnie ta płyta leci na półkę, może kiedyś ją zrozumiem.

Oracle



..::TRACK-LIST::..

1. Nigdy nie ustaliłem 02:55
2. Czasem 03:41
3. Blask 04:24
4. Bieguni 04:44
5. Ile można 01:16
6. Pływanie 04:59
7. Trucizny i klątwy 03:22
8. Informacja zwrotna 03:18
9. Zagłada 03:31
10. Skamieliny 04:38




https://www.youtube.com/watch?v=YlTVd7vAvUI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!

...SIŁA I PIĘKNO MUZYKI TKWIĄ W JEJ RÓŻNORODNOŚCI..


..::OPIS::..

Trójmiejska scena muzyczna od lat ma się bardzo dobrze. W połowie października tego roku otrzymaliśmy kolejny dowód, który to tylko potwierdza. Zespół Sztylety, bo to właśnie o nich mowa, w 2020 zadebiutowali albumem „Zostaw po sobie dobre wrażenie”. Rok później dołożyli tzw. split album „BSNT // Odczuwaj Lekki Dyskomfort” (został on wydany wspólnie z zespołem Żurawie, czyli kolejnym ciekawym przedstawicielem wspomnianej na początku sceny). To były bardzo udane wydawnictwa, ale krążek „Tak będzie lepiej” bije je na głowę.
Zespół Sztylety na rynku jest już obecny od pięciu lat. Gdańsko-warszawska załoga cały czas buduje swoją pozycję. Myślę, że najnowszy album może muzykom wyłącznie pomóc w osiąganiu kolejnych celów, które sobie wcześniej założyli. W swojej twórczości łączą wpływy post-hardcore’u, indie i noise rocka. Grupie nie obce są także brzmienia metalowe. Dlatego właśnie na „Tak będzie lepiej” iskrzy się od pomysłów. I to w obrębie jednego utworu. Choć całość trwa niecałe 37 minut, to zastosowanymi rozwiązaniami można byłoby obdzielić spokojnie kilka albumów.

W skrócie: panowie w swojej muzycznej kuchni mają na półkach naprawdę mnóstwo składników. Co istotne – nie wahają się ich wszystkich użyć. To sprawia, że mamy do czynienia z daniem, które chce się jeść wielokrotnie. Dlaczego? Bo nie wiadomo, który smak, przy kolejnym odsłuchu, wybije się na pierwszy plan. Prawda jest taka, że słuchając utworów z „Tak będzie lepiej” za każdym razem odkrywałem coś nowego. Zespół Sztylety dba o to, żeby działo się sporo.

Najważniejsze jest jednak to, że muzyka nie przytłacza. Gwałtowne zmiany nastrojów nie powodują bólu głowy. Weźmy chociażby otwierający „Nigdy nie ustaliłem”. Ściana dźwięku? Jest. Rozdzierający wokal? Także. Ale panowie potrafią to wszystko również ciut uspokoić, żeby słuchacz mógł wziąć głęboki oddech i zatracić się w tej magicznej krainie. Głównie album „Tak będzie lepiej” jest oparty na momentach czadowych. Metalowo robi się w „Biegunach” i mamy do czynienia z jazdą bez trzymanki. Choć prawdziwe tornado czeka nas w „Ile można”. Na liczniku 1:16 i… nic więcej dodawać nie trzeba. Tego trzeba posłuchać. Bardzo lubię także niepokojący „Blask”, który łączy ze sobą dwa światy – spokojniejszy z tym mocniejszym. I wychodzi to rewelacyjnie. Zespół Sztylety, tak naprawdę, zwalnia na dłuższy moment wyłącznie w psychodelicznym „Pływaniu”. To z pewnością będzie idealny numer, aby go rozbudowywać na żywo. Skoro mówimy o koncertach to wiadomo, że „Trucizny i klątwy” sprawdzi się do tego, aby rozkręcić konkretne pogo. Jest brud, są krzyki (skandowany refren), nie brakuje przesterów. To znaki rozpoznawcze tej grupy. Album zamykają natomiast „Skamieliny”, czyli utwór, który zwraca na siebie uwagę tekstem. Zachęcam do zagłębienia się w jego treść.

Do końca roku pozostały niecałe dwa miesiące. Oczywiście, przed nami są jeszcze premiery, ale… nie wygląda na to, żeby któraś z nich mogła zagrozić drugiemu studyjnemu krążkowi Zespołu Sztylety. „Tak będzie lepiej” rozwala na łopatki. Czapki z głów przed muzykami grupy, dla których gatunkowe ograniczenia nie istnieją. I to jest największa siła tej ekipy. Aż strach pomyśleć, co panowie w przyszłości jeszcze wymyślą.

Szymon Bijak


Zespół Sztylety to gdańska grupa noise punkowa istniejąca od 2018 roku. Miała do tej pory na koncie jeden album pt. „Zostaw po sobie dobre wrażenie” z 2020 roku. W ich twórczości przeplatają się wpływy licznych nurtów muzycznych takich jak: noise, emo, post-hardcore a miejscami nawet metal. Ich najnowsza płyta "Tak Będzie lepiej” ukazała się pod koniec 2023. Jak wyszła im ta agresywna i emocjonalna mieszanka?

To jaki będzie ten album zapowiada już pierwsza kompozycja pt. „Nigdy nie ustaliłem”. Zarówno w warstwie lirycznej, jak i muzycznej – Szelewa ogłasza, że „jak było tak będzie - brudno”. Już w tym numerze słychać rozbudowanie i różnorodność kompozycji – delikatne dźwięki gitary radykalnie przechodzą w czadowe, thrashowe wręcz granie. Metalowe brzmienie czuć także w wielu innych numerach – warto tu wyróżnić „Trucizny i klątwy”. Tych skojarzeń przysparza tu w ogromnym stopniu wokal – nie będący growlem, a jednocześnie w podobny sposób „wiercący” w głowie. Za to „Pływanie” to dużo spokojniejsza piosenka, pomimo tego, gitarę ciężko tu nazwać delikatną, gdyż w refrenie jest dość brudna, nie brak jej punkowego pazura. „Czasem” kojarzy się już za to bardziej z brzmieniem indie i emo. „Blask” to utwór klasycznie post-hardcorowy, z niezwykle nośnym, hymnowym wręcz, na wzór Fugazi, refrenem. Podobnie „Zagłada” – jest tu niezwykle dużo melodyjności, choć tytuł sugeruje raczej znów niemal metalowy czad. Często wokal w ciekawy sposób kontrastuje z warstwą muzyczną. W krótkim „Ile można” brutalny atak gitary i basu towarzyszy śpiewowi, połączonemu raczej z krzykiem, nie przypominającym już, tak jak w „Truciznach i klątwach” i „Biegunach”, growlu. Pokazuje to jak wszechstronny jest Szelewa. Cały album świetnie zamykają „Skamieliny”. Świetnie brzmiąca partia gitary towarzyszy punkowemu, znów raz klasycznie hardcorowemu, raz pełnemu emocjonalnego krzyku, śpiewowi. Doskonale zamyka też album swoim tekstem.

Zdecydowanie warto zwrócić uwagę na warstwę liryczną. Po pierwszym przesłuchaniu możnaby odnieść wrażenie, że grupa miejscami ucieka w beznadziejny nihilizm. Wydaje mi się jednak, że pomimo tego iż zespół śpiewa: „Wszyscy zdechniemy, pokryje nas piach”, chce „otworzyć im serca i oczy”. Nie robi tego jednak w przesadnie moralizujący i radykalny sposób. Łatwo odnaleźć się w tych tekstach młodemu człowiekowi, chociażby ja znalazłem tam niezwykle dużo siebie. Jest tu dosyć dużo pesymizmu i odniesień do kwestii tak przyziemnych, jak choćby poszukiwanie pracy, podatki i inflacja. Komentarze na temat popkultury i otaczającej rzeczywistości nie są pisane „z góry”, lecz przez ludzi partycypujących przecież w społeczeństwie. Oprócz ostatniego numeru wyróżniłbym tu także najspokojniejsze na płycie „Pływanie”. Tekst nienachalnie wzywa do spojrzenia w głąb siebie i analizy swoich własnych dążeń i ambicji.

Płyta zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Słychać że Zespół Sztylety nagrał ten materiał prosto z serca, zarówno w warstwie muzycznej jak i lirycznej. Zderzenie gatunków, w jakich się porusza brzmi świetnie. Nie jest ono tylko dobrze brzmiącym sloganem, lecz własnym wypracowanym stylem. [8/10]

Jakub Krawiec


Bywało już tak w historii polskiej muzyki rockowej, że to właśnie od morza szedł powiew świeżości i awangardy. Trójmiejsko-warszawski Zespół Sztylety wpisuje się w nurt kapel niekonwencjonalnie podchodzących do gitarowego rzemiosła, które jednak przy śmiałym łączeniu różnych konwencji wciąż nie zapominają o klasycznych nawiązaniach. Przy odrobinie eksperymentów i pewnej dawce melodii, formacja nie wypada ze zgrzytliwych, hałaśliwych i niepokornych ram. Zespół Sztylety meandruje, na bazie znanych rozwiązań szukając swojego stylu. S.T. Szelewa (wokal i bas), Ł. Orzeszko (gitara), M. Szewczyk (gitara) i I. Macikowski (perkusja) łączą pewne elementy śmiało i bez kompleksów, choć jeszcze z pewną młodzieńczą niepokornością i wrażliwością – pewnie części konserwatywnej publiczności utrudni to odbiór, powoduje początkowy opór. Zupełnie niesłusznie.

Chęci do poszukiwań i eksperymentów nie odbierają numerom siły rażenia, a przede wszystkim spójności artystycznej wypowiedzi. Płyta Tak będzie lepiej brzmi jak album właśnie, a nie zbiór przypadkowych numerów. Skutecznym lepiszczem różnorodnych wątków jest produkcja (mix i mastering Marek Przybyszewski), w której słychać ducha subpopowej skromności, gdzie dysonans i zgrzyt nie jest wrogiem, a kompanem. Po drugie, przewodnikiem jest w tej podróży młodzieńczy głos S.T. Szelewy, rozpinający się od romantycznego śpiewu, poprzez skandowanie, aż po core’owy krzyk. Nie jest to maniera wokalna, która przekona wszystkich, ale jest w niej naturalność. Teksty dobrze przegryzają się z przybrudzoną muzyką. Nie ma w piosenkach kapeli wiele optymizmu, ale też obywa się bez pozowania na modny dziś nihilizm i kult marności.

Boję się użyć określenia „emo”, bo nie chcę skrzywdzić Zespołu Sztylety łatką, która jest wyświechtana i ma już dziś lekko pejoratywny wydźwięk. Jednak muzyka i teksty są emocjonalne w dobrym tego słowa znaczeniu. Odnaleźć można na Tak będzie lepiej garażowego ducha Fugazi i Mudhoney, pewną dawkę romantyczności podawanej z popowymi wręcz melodi, post-hardcore’owe hałasy, ale i odrobinę psychodelii i shoegze’owego rozmycia. A propos tego dźwiękowego rozmarzenia, do gustu najbardziej przypadł mi kawałek Pływanie. Zarzuciwszy go na słuchawki i idąc na spacer chwilowo nie mam po co wracać do domu.

Zespół Sztylety nie trzyma się mocno formuły zwrotka-refren. Czasem w obrębie jednego, krótkiego numeru dzieje się nawet więcej, niż by wypadało (nie mylić z progresywnym zacięciem i programową komplikacją). Nawet króciutki, trwający niewiele ponad minutę Ile można przynosi skondensowaną dawkę muzycznych i lirycznych porywów, więc nie da się go nazwać jakimś przerywnikiem. Zwłaszcza, że zdaje się mówić coś o pokoleniowych wątpliwościach ubranych w codzienny kontekst. Ciut łatwiej będzie się odnaleźć w tym świecie młodszym (duchem) słuchaczom – nawet, gdy Zespół Sztylety serwuje dobrze znane składniki, lubi je mieszać w nieco innych proporcjach i niekonwencjonalnych zestawieniach. Nie dziwi to już tych, którzy spotykają na modnych festiwalach artystów z bardzo różnych parafii.

Po niezwykle ciepło przyjętym debiutanckim krążku Zostaw po sobie dobre wrażenie, którego buńczuczne zawołanie okazało się profetyczne, Zespół Sztylety potwierdza, że nie jest sezonową ciekawostką. Dostrzegam jednak wciąż przestrzeń na rozwój, okrzepnięcie formuły, skupienia się na najciekawszych pomysłach. Dla formacji znajdzie się w tym roku miejsce zarówno na wielkich festiwalach, jak i niszowych imprezach, w brudnych klubach, ale i w radiu. Na jakich pozycjach się okopią? Czas pokaże. 36 minut to dość, by pokazać, że muzyka rockowa jest wciąż witalna, że niewiele trzeba zabiegów, by podać ją w świeży sposób, a przystępne nie musi być dalekie słowa eksperymentalne.

Jeśli nadmiernie chwalę tę płytę, to także dlatego, że mało jest podobnych prób brania się za garażową klasykę w nowym, świeżym wydaniu – a przynajmniej niewiele tego przebija się do mainstreamu. Chciałbym, aby była to rockowa codzienność, wtedy można by było poprzebierać, ponarzekać, wytknąć błędy. A tak wypada przede wszystkim chwalić.

Paweł Lach


Zespół Sztylety obcy był dla mnie, dopóki nie dostałem ich płyty – jak to określił wydawca – nawet nie do recenzji, bo to poza targetem Chaos Vault. No i lubię jak ktoś tak do tego podchodzi, a nie wysyła coś totalnie z czapy i jeszcze marudzi, że gupi recenzent nie zrozumiał płyty.

Bo ja muzyki Zespołu Sztylety totalnie nie rozumiem, przynajmniej tej, którą zaprezentowali na „Tak Będzie Lepiej”. Nie będę zgrywał oświeconego redakturka, który ma wyrobione zdanie na temat każdej muzyki, zazwyczaj zapożyczone od starszych kolegów po fachu. Nie znam się na inspiracjach, którymi żywią się te chłopaki, a nawet jeśli coś tam mi pobrzmiewa, to podejrzewam że raczej nie to Zespół Sztylety miał na myśli.

Ja tu słyszę rock, z wieloma warstwami i żadna z nich nie jest tym ciepłym rockowym kocykiem, którym lubię się otulać. Nie wiem, czy to nadawałoby się na juwenalia, na Męskie Granie czy na Openera lub Offestival. Raczej nie nadawałoby się na gigi na które zwykłem chodzić – choć pewnie twórcy „Tak Będzie Lepiej” to co robią, robią dobrze. Tak wnioskuję z recenzji tej płyty, które przeczytałem (tak, 95% nazw w nich niewiele mi mówi). No, może poza punkowymi naleciałościami – te brzmią jak dla mnie bardzo fajnie.

Ale na pewno na plus mogę wyróżnić teksty na tej płycie – napisane po polsku, z głową i z przekazem. Podobają mi się, no ale ja lubię polską prozę więc może to przez to.

Czy polecę Wam kupno tej płyty? Nie wiem. Jeśli macie bardzo eklektyczny gust muzyczny – być może przypadnie Wam do gustu. Wszak nie wydaje tego pierwsza lepsza wytwórnia, no a i bardziej światli recenzenci ode mnie to chwalili. U mnie ta płyta leci na półkę, może kiedyś ją zrozumiem.

Oracle



..::TRACK-LIST::..

1. Nigdy nie ustaliłem 02:55
2. Czasem 03:41
3. Blask 04:24
4. Bieguni 04:44
5. Ile można 01:16
6. Pływanie 04:59
7. Trucizny i klątwy 03:22
8. Informacja zwrotna 03:18
9. Zagłada 03:31
10. Skamieliny 04:38




https://www.youtube.com/watch?v=YlTVd7vAvUI



SEED 15:00-22:00.
POLECAM!!!